Ми фали времето кога со седвич со ајвар и сирење трчавме во прашината во маало

Ми фали времето кога со седвич со ајвар и сирење трчавме во маало.

Кога најголема грижа ни беше да не нѐ фати соседот додека му „крадеме“ зелени сливи од дрвото од неговиот двор чии гранки нависнале кон улицата.

Кога со другарка ми си правевме телефон од конзерви и рибарски конец, се разбира не функционираше, и повеќе се слушавме од што си довикувавме.

Кога снимавме песни на касети и ги слушавме на вокмен.

Кога меревме чија ламбада се врти повеќе.

Кога ја кажував на татко ми мојата постара сестра затоа што направила некоја белја и после задоволно се смешкав.

Кога си смислувавме прекари, на моменти дури и навредливи, а сепак симпатични.

Кога игравме делфин, народна, одбојка, грабни стапче, криенка, брканица, цигарче и што уште не.

Кога старите сосетки се жалеа на главоболки од нашиот џагор.

Кога колената ми беа крвави од паѓање при трчање, а патиките правливи и уништени.

Кога не беше страшно да се носат истите чизмички и по 3 генерации.

Кога памучната маичка беше богатство само затоа што ни е во омилената боја.

Кога немаше опседнатост со материјалното.

Кога постоеше безгрижност, другарство и вистинско детство.

Кога главна преокупација ни беше кога ќе дојде времето за играње надвор и дали родителите ќе нѐ остават доволно долго да си играме.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

С. С. | Црнобело / Фото: depositphotos