Пластична среќа

Секој во животот ќе дојде до фаза кога ќе треба да изглуми емоција, насмевка или пак цела врска доколку не сака истата да ја расипе или да и стави крај.

Најчесто тоа завршува лошо, но доколку ви текне на време, со разговор може да ја решите причината поради која сте се криеле под театарската маска или пак да ставите мирен крај на врската која не може никако да се поправи.

Не глумете среќни кога ништо не е во ред, бидејќи другата страна и тоа како ја забележува вашата пластична среќа.

Ја гледам твојата насмевка, глумиш среќен. Исто како оние парови кои се смеат само за да се прикажат во најдобро светло пред другите. Знам дека ти не си таков, таков те направив јас. Така налага ситуацијата.

Не ти замерувам, немам право, а немам ни сила. Истото го правам и јас. Не за џабе рекле дека насмевката на тажниот човек е најубава, но пластична.

Таква е твојата бидејќи јас не сум тажна, јас сум огорчена... Кога подобро ќе размислам не баш огорчена, туку рамнодушна. Тоа е правилниот збор кој може да ја опише мојата душа.

Таа знаеш… зборува со мене, да немој да се чудиш.

И знае, знае се.

Го знае секој твој пластичен поглед, насмевка, прегратка, движење, воздишка...

Знае се и ми кажува, можеби тивко, но зборовите како што се нижат се погласно одsвонуваат во моите уши и ми ги попречуваат мислите, ми ги предизвикуваат солзите кои никако да ги пуштам, а сакам да плачам како дете.

Нашите грешки се темел на нашата среќа, пластична среќа која некогаш беше вистинска.

Знам дека не те заслужувам, ти си добар, можеби и предобар за мене.

Не ти треба тебе ваква како мене, некоја што ќе ти подари пластична среќа, бидејќи повеќе не знае за подобра, вистинска.

Јас и ти сме зависни еден од друг, навика.

Но знаеш, на секоја навика има и одвика што би рекле луѓето. Не се во право, јас никогаш нема да навикнам на секојдневие без тебе, но исто така никогаш нема да се навикнам ниту на пластична среќа. Подобро би живеела без среќа отколку со среќата на сите обични луѓе, бидејќи миличок знаеш и сам дека сите живеат пластичен живот со пластични емоции, извежбани потези и промислени реченици.

Јас секогаш ти го кажував тоа што ми се вртеше во главата, секој мој потег беше глупав, наивен, искрен.

Сега повеќе не е така. Пораснав, можеби не сум иста како другите, но прикривајќи ги моите емоции и промислувајќи ги моите реченици сум на добар пат да станам како нив.

Не го сакам тоа, па затоа морам да те напуштам.

Дај да ја изгориме оваа наша пластична среќа, нека остане само искривена фигура на она што било, а поминало.