За еден сон и неговото толкување

Се разбудив исплашено и збунето. Ми требаа неколку минути за да се освестам дека сонував, а не е јаве. Ги отворив очите и блеев во ѕидот. Потоа се фатив за лицето, се погалив и си реков добро е, било сон.

Приквечерина како и секоја недела заминав на средба со групата за личен раст и развој. Влегов, а таму ме чекаа пријатни лица кои и покрај своите маки и радости секогаш ме слушаа со внимание. Конечно стигна и мојот ред, а мене во мисла ми беше само сонот и ништо друго. На прашањето што имам да споделам, одговорив само едно - сонот!

И почнав... Сонувам дека спијам, во сонот се будам, се допирам за лицето и забележувам дека имам огромни мозолки на лицето, досега никогаш такви сум немала. Беа многу, низ речиси целото лице. Бев ужасната, станав и отидов до огледалото, не можев да си поверувам на она што го гледам. Збунета, згадена и целата во шок, почнав да го мијам лицето, ставив пудра со надеж дека ќе се исушат, но ништо не помагаше... се разбудив... во сонот.

Психотерапевтот: Ајде да пробаме нешто, биди малку во сонот и замижи. Биди со тоа лице. Како се чувствуваш?

Јас: Ужасно, не можам да си поверувам што се случи со моето лице,исплашена сум.

Психотерапевтот: Што ти доаѓа да му направиш на лицето?

Јас: Ништо не сакам да им направам на мозолките, едноставно ми доаѓа да си го откорнам лицето!

Психотерапевтот:  Направи го тоа (се разбира во преносна форма). Што излегува под тоа?

Јас: (по невербалното корнење на лицето, посмирена) Па ништо, повторно е моето лице, ова што си го имам.

Психотерапевтот: Отвори ги сега очите!

И покрај ужасот што го доживеав со сонот, тој носеше една многу силна порака. Помина тој период на колебливост и преод од незрело кон зрело однесување.

Ги нема веќе адолесцентните мозолки кои се појавија во сонот, туку едно лице кое се оформило и кое не сака назад. Една личност која знае што сака и се стреми кон целта! Една поинаква јас.

Н. Т. | Црнобело