Зошто емпатичните личности чувствуваат дека никаде не се вклопуваат?

Емпатичните луѓе понекогаш се чувствуваат како лавови кои се обидуваат да се спровнат низ клучалка, секогаш кога треба да се вклопат некаде.

Постојат неколку причини за ваквото чувство на неприпадност кај емпатичните, а една од нив е и начинот на кој ги (прет)чувствуваат нештата.

Тие имаат способност да ги идентификуваат емоциите на другите луѓе. Теоретски, тоа би требало да им помогне за полесно да воспоставуваат односи. Практично, воопшто не е така.

Луѓето не мора да бидат емпати за да детектираат кога некој е нервозен, тажен или лут. Но, емпатите во оваа ситуација можат да проценат дали некој е навистина нервозен или пак, само глуми поради некоја причина.

Нивниот степен на разбирање на туѓите чувства е на многу високо ниво. Тие умеат да ги препознаат и позадините на некое однесување.

Емпатите секогаш знаат кои се, без разлика како го откриле и дефинирале тоа. Затоа и знаат каде можат да се прилагодат, а каде би било лошо за нив. Нив повеќе им одговара да минат повеќе време со себе, а помалку со други луѓе, за да избегнат умор и емотивно исцрпување.

Но, тоа не значи дека отсекогаш биле вакви. Често, морале да поминат низ мрачна фаза, за да би можеле да го пронајдат светлото.

Единствена разлика меѓу нив и останатите е што по оваа мрачна фаза тие станале подобри поединци, наместо да се оддадат на лошите влијанија.

Дружењето некогаш наложува и прифаќање на едно мислење или правење компромиси кои на многумина не им одговараат. Тоа е премногу за емпатите и тие попрво би се повлекле сами, отколку да се изложуваат на нешто што не им одговара. Тие, едноставно, не можат да мислат, чувствуваат и да изгледаат исто како големите толпи - тоа ги прави несигурни.

Нив им пречи манипулацијата и скриените лаги. Овие емоции се пресилни за нив, па поради тоа и се соочуваат со неприпадност.

Поважно им е да си припаѓаат сами себе и да си останат доследни, наместо да го глумат она што им го диктира друштвото. Затоа и често се чувствуваат дека не припаѓаат никаде.

Е. Д. | Црнобело