Нушу - единственото писмо што го знаеле само жените

Неговото потекло е непознато и не постојат многу примероци на истото, но се знае дека кинеските жени го користеле ова писмо со векови, бидејќи не им било дозволено да се образуваат. Нушу се користело меѓу руралните жени во кинеската провинција Хунан. 

Тајното писмо било пренесувано од колено на колено, преку мајката на ќерката. Обичајот меѓу локалните девојки бил да се заколнат на вечно сестринство.

Третиот ден по венчавката, „сестрите“ или свекрвите, на жените им ја давале книгата наречена „Книгата на третиот ден“, напишана на нушу јазик. Книгата содржела песни за радоста на сестринството, со надеж дека невестата ќе биде среќна во бракот.

Браковите во тоа време биле склучувани во други села, па младоженците не можеле ни да се видат пред бракот. Многумина од нив, по напуштањето на родителскиот дом, се соочувале со тежок живот.

Од нив првично се очекувало да го служат нивниот татко, потоа нивниот сопруг, а потоа и нивниот син. Жените во брак немале време, ниту можност, да ги видат своите „сестри“ и нивното семејство.

Затоа се смета дека писмото настанало поради желба да се изразат чувства и да се остане во контакт.

Жените ги чувале своите книги како богатство, ги украсувале со мастило и исечена хартија. На крајот на книгата се оставале неколку празни страници, за додавање на сопствени зборови.

Овие книги биле толку значајни за жените, што неретко ги погребувале со нив.

За разлика од стандардното кинеско писмо, кое е логографско (секој карактер претставува збор), нушу е фонетско писмо, а секој од неговите 600-700 карактери претставува еден слог.

Големите општествени, културни и политички промени во втората половина на 20 век им овозможиле на жените да станат писмени ви Кина. Ова, истовремено, довело до сузбивање на традиционалната култура, а истата судбина ја доживеало и писмото нушу.

Јанг Хуанџи, која починала во 2004 година, била последната жена што го користела овој систем на пишување.

За среќа, ова не бил крајот на ова уникатно писмо. Во 1980-тите години повторно е откриено, а во раните 2000-ти, кинеската влада почнала да инвестира во неговото зачувување.

И покрај комерцијализацијата, новооткриената вредност на нушу ги инспирираше жените од Jiangyong да го научат тајниот јазик на своите мајки и баби.

Нушу е можеби единствената форма на пишување специфична за одреден род, земајќи ја предвид историјата на неговите извори. Нушу е сведоштво за силата на жените и обликување на единствено културно наследство.

Ашера | Црнобело