„Бев на викенд во Кутмичевица, а сопственикот Насто ме трогна со љубовта кон родното Вевчани и локалот, што го работи 20 години“

Секој детаљ приказна раскажуваше каква што странските посетители од Холандија, Полска, Србија и каде уште не едвај чекаат да видат и доживеат.

Сето тоа надополнето со вкусот на домашната пита, на свеж зеленчук, на домашно ајварче и на традиционалните вевчански колбаси – луканци, е доживување кое не се заборава.

А не се заборава ниту глетката како ова вредно семејство секое утро го става локалот во функција, внимавајќи и на најситниот детаљ пред самото отворање.

И ќе го споменам само уште топлиот амбиент со цвеќе, погледот од терасата кој се протега кон цело Вевчани и до недоглед, дури и дезенот на традиционалниот чаршаф кои се приказна што ме прави горда и што ме тера да помислам нареден пат кога ќе имам гости од странство да ги однесам токму таму.

Да видат, доживеат и вкусат што е Македонија и какви домаќини се Македонците.

И славевме таму, славевме со сите нивни роднини, но и градоначалници на општини и сопственици на ресторани и сместувачки капацитети од целиот регион.

Го славевме овој бизнис кој дочека 2 децении постоење, бизнис кој расте од ден на ден и бизнис за кој допрва се сонуваат големи соништа.

И што е клучно за ова? Искрата во очите на Насто кога зборува за него.

Го прашав за почетоците, го прашав дали имало тешки години, но и за моментите на гордост, а тој ми раскажа:

„Можеби генот за угостителство сум го наследил од дедо ми Наум кој во 60-тите години го имаше ресторанот „Романија“ и како угостител беше познат во белградските средини. И уште како млад и јас се замислував како таков угостител.

Сè започна преку еден грант од Светска банка преку Министерство за култура, а мојот проект беше најдобро оценет на целиот конкурс.

Почетокот беше тежок, но успеавме. Морав да знам кога какви набавки да направам, особено на периодите кои се надвор од нашата сезона, која е од мај до октомври.

Секој ден сум тука, само едни скали ме делат од семејниот дом. Цел живот живеам во Вевчани, освен неколку години во Скопје после дипломирањето. Сите тогаш сакаа во Скопје, само јас сакав да си се вратам назад, за мене Вевчани е преубаво место за живот, навистина имаме сè.

Сега сум во пензија сум, но деновите ми се исполнети со ресторанот и сè уште постојано посетувам обуки за туризам и се надградувам да ја унапредам услугата по која сме познати кај клиентите.

Ако малку повеќе се инвестира во руралниот туризам, еве конкретно Вевчани, сметам дека понудата може неверојатно да се подобри“.

Продолжува на следната страница...