Александра од Скопје ја посети Шри Ланка: „Ја направив фамозната фотка од воз на инфлуенсерките, но јавниот превоз е патешествие“

Како успеа да ја направиш препознатливата фотографија од воз, која ја обожаваат инфлуенсерките?

Возот беше патешествие само по себе. Самиот процес на купување на картите е комплициран и со себе носи малку стрес.

Бидејќи сме луѓе кои сакаат планирање однапред, не си дозволивме да одиме на слепо и да купиме карти на лице место. Ги купивме онлајн и ни беа испорачани до хотелот во којшто престојувавме. 

Она што е важно е дека сите што сакаат да ја направат познатата фотографија, обично букираат втора или трета класа, каде што се отвораат прозорците и вратите.

Место на отворената врата е тешко да се најде, но бидејќи бевме во меѓусезона, немаше премногу луѓе и сите го дочекаа својот ред за фотографирање. 

Возот се движи многу бавно, но секој совесен турист треба да знае дека не треба да се доведе во животозагрозувачка ситуација за една фотографија за Инстаграм. Тоа значи избегнување на фотографирање кога возот проаѓа на мост над провалија, а бидејќи ова е една од најживописните рути во Шри Ланка, лесно е да се одбере пејзаж што е безбеден.

Како се движеше низ земјата, каков е јавниот превоз и беше ли тешко за организација?

Тргнавме со мислата да изнајмиме автомобил, но по првите пет минути поминати во земјата, сфативме дека сепак ќе одиме со други опции.

Во зависност од локациите, направивме неколку комбинации за патување, од букирање на тук-тук/автомобил преку апликацијата Pick Me, до минибус, до шарените јавни автобуси. 

А, кога сме на темата на јавен превоз - тоа е нешто што не смее да се пропушти. Сите автобуси се опремени со звучници од кои ечи гласна музика, секогаш преполни и осветлени во различни бои, со цртежи специфични за секој автобус. Воедно ова е и најевтиниот начин за движење низ земјата, но и најбавен.

Организацијата беше предизвик од аспект на наоѓање на балансот колку време сакаме да изгубиме во патување, па онаму кадешто ни се брзаше обично се одлучувавме да одиме со автомобил.

Долови ни некои навики на локалците... 

Најмногу ми се допадна бавниот начин на живот и пријателскиот однос. Таму никој не се брза, вклучувајќи го и угостителскиот сектор, па ако очекувате експресна услуга, ќе се разочарате. Она што би го издвоила е и културата на ценкање, на којашто локалците сами нè потсетуваа кога шетавме по пазарите. 

Која е нивната валута, колку денари е и каков е стандардот?

Валутата се индонезиски рупии, 1 денар е 280 рупии. Стандардот е нешто понизок од Македонија.

Напливот на туристи си го прави своето, па така менијата во рестораните се поскапени околу 20-30% за разлика од лани, меѓутоа сè уште има места каде што има целосен оброк за 150-200 денари.

Беше ли на сафари? Колку ова беше уникатно искуство? 

Бевме на сафари во националниот парк Минерија, каде што ги набљудувавме слоновите во нивното природно живеалиште. Многу ми е важно сите активности кои се поврзани со живиот свет, да бидат етички и во склад со природата. 

Затоа, пред да се одлучам токму за овој национален парк, посветив време да се едуцирам и да истражам за турите.

Ова беше потешко од вообичаеното, бидејќи голем дел од таканаречените „сиропиталишта“ за слонови се всушност начин на експлоатација на овие прекрасни животни и нудат активности како јавање на слонови, што е апсолутно неетички. 

Конкретно во Мирија, сафарито се одвиваше по веќе воспоставени рути на движење кои не им пречат на слоновите.

Имавме шанса да видиме повеќе од 100 слонови, од малечки до стари, како уживаат во нивното секојдневие. 

Во поголемите национални паркови како Јала може да се видат и леопарди, како и мноштво егзотични птици, но нам главниот фокус ни беа слоновите.

Продолжува на следната страница...