Бојана од Скопје со два куфера заминала во Малта, денес таму има семејство: „Породилното трае 4 месеци, во градинка сами носиме храна“

Детали

недела, 26 јули 2026

„Кога ми понудија втора работа веќе бев на околу 70-тиот ден од престојот и морав да донесам одлука – да останам или да се вратам. Се пребројав. Ми останаа околу 300 евра. Доволно или за кирија, или за авионска карта. Останав. Сега тука со сопругот растеме 3-годишна ќерка“ – Бојана Стојчевска (41) за CRNOBELO.com раскажува за преселбата, предизвиците и животот со дете на Малта.

Бојана Стојчевска (41) е скопјанка од населбата Карпош 3, која пред пет години донела една од најголемите животни одлуки, да го спакува животот во два куфери и да започне од почеток на Малта.

Денес работи како HR во хотелот C'est La Vie во Свиги. Со нејзиниот сопруг Ивица, исто така 41-годишен и по потекло од Скопје, заедно со нивната тригодишна ќерка Викториа, го градат својот живот на островот.

Бојана за CRNOBELO.com искрено зборува за преселбата, предизвиците, животот во Малта со дете, далеку од татковината и за тоа зошто Македонија засекогаш ќе остане нивниот дом:

Што ве однесе во Малта, а што ве задржа? 

На оваа тема можам да зборувам надолго и нашироко. 

Потребата за промена во животот ме натера да направам една драстична промена – буквално од корен. Со текот на годините, животот во Македонија ми се сведе на релацијата работа – дома и обратно.

Дојдов во фаза кога мојата генерација или излегуваше до пет часот наутро, или веќе имаше по две-три деца. Искрено, не се пронајдов ниту во едната, ниту во другата приказна.

За време на пандемијата со Ковид донесов одлука да се преселам, да го спакувам целиот живот во „два куфера“ и да започнам едно сосема ново поглавје. Малта дојде како сосема природен избор – отсекогаш сум сакала да живеам покрај море.

Кога пристигнав, желбата да успеам и да не се вратам дома по 90 дена беше многу поголема од секој предизвик што ме чекаше. А предизвици имаше многу.

Наоѓањето работа не е лесно. Работни места има, но не секој работодавец е подготвен да ја преземе процедурата за изработка на потребните документи за престој.

Поминав вистинска голгота, но уште од самиот почеток знаев дека ништо нема да оди лесно. Токму затоа секоја мала победа ми беше дополнителна мотивација да продолжам понатаму.

Колку беше тешка преселбата? Како одеше процедурата за работа, престој, документи, како беше прифатена?

Додека се подготвував за преселбата, не размислував многу колку всушност ќе биде тешко. Но кога дојде моментот да заминам, срцето ми се кинеше.

Оставаш цел живот зад себе – сигурна работа, дом, семејство кое секогаш ти било најголема поддршка – и тргнуваш сосема сам во непознатото.

Првата работа ја најдов само една недела по пристигнувањето. Ми ветија дека ќе аплицираат за работна дозвола, но тоа никогаш не се случи.

Подоцна сосема случајно дознав дека нивниот план бил само да им ја изработам стратегијата за работа и да почнам да ја спроведувам, а потоа да ми кажат дека нема да ми ги средат документите.

По три недели почнав да аплицирам на стотици работни позиции. Најтешко беше што речиси никој не се ни потруди да одговори.

Во тие моменти лесно е човек да се разочара, но желбата да успеам беше многу поголема од секоја пречка.

Во Малта дојдов сосема сама. Поинаку е кога ќе дојдеш со партнер или пријатели – си давате поддршка и знаете дека некој е покрај вас.

Кога си сам, многу брзо сфаќаш дека нема кој да те заштити и дека имаш само два избора: или ќе потклекнеш и ќе се вратиш дома, или ќе се бориш лавовски.

Ниту со живеалиштето немав среќа. Во првите месец и половина се преселив дури седумпати – Марсаскала, Каапара, повторно Марсаскала, Сент Џулијанс, пак Марсаскала, Санта Венера, за на крај да се сместам во Сент Пол, каде што живеам и денес, пет години подоцна.

Втората работа ја добив сосема случајно. Еден од клиентите на кои претходно му имав презентирано маркетинг план за неговиот ресторан ми се јави едно утро.

„Добро утро, Бојана. Се јавив да потврдам дека сакам да соработуваме, но ми кажаа дека повеќе не работиш таму.

Сакам ти да го водиш проектот, затоа што ти беше единствената што дојде лично да ми го презентира планот. Сите останати се обидоа да ми го продадат по телефон.

Доколку сè уште немаш најдено работа, сакам да почнеш кај мене“.

Во тој момент веќе бев на околу 70-тиот ден од престојот и морав да донесам одлука – да останам или да се вратам.

Се пребројав. Ми останаа околу 300 евра. Доволно или за кирија, или за авионска карта. Не сакав да барам пари од дома. Тоа беше моја одлука и сакав сама да се изборам.

Одлучив да останам. Последните пари ги дадов за кирија, а за храна си реков: ќе се снајдам. Ќе работам привремено што било, само да издржам до првата плата.

Денес, кога ќе се навратам наназад, сфаќам дека токму тие денови ме направија посилна. Преселбата не беше само промена на адреса – беше лекција за издржливост, трпение и верба во себе.

Што се однесува до локалното население, Малтежаните по темперамент се доста слични на нас. Живи се, темпераментни и многу директни, па не доживеав некој голем културен судир во комуникацијата со нив.

Каков е животот во Малта? Како изгледа секојдневието, какви се навиките на луѓето?

Каков е животот во Малта многу зависи од тоа во каква животна фаза се наоѓате.

Доколку сте млади и сами, забавата е на секој чекор. Пачевил практично никогаш не спие и секоја вечер има каде да се излезе.

Нашето секојдневие денес е сосема поинакво. Имаме мирен семеен живот. Во летниот период одиме на плажа два до три пати неделно, а речиси секоја втора вечер се шетаме покрај море.

Најчесто прошетката ја завршуваме во „Tony's“, со кафе и сладолед.

Најмногу се дружиме со луѓе од Балканот. Се гледаме барем еднаш или двапати неделно, а често организираме и дружења дома.

Тоа многу ни помага да не ни недостига чувството на блискост што го имавме во Македонија.

Има ли многу Македонци? 

Да, има доста Македонци и навистина се трудиме да си помагаме меѓусебно. Кога некој ќе дојде првпат на Малта, сите знаеме колку му значи совет или подадена рака.

Како и секаде, има прекрасни луѓе кои несебично ќе помогнат, но има и такви што гледаат само сопствен интерес.

Со текот на времето научивме да ги препознаеме и едноставно да ги избегнуваме.

Сепак, моето искуство е дека поголемиот дел од нашите луѓе овде се подготвени да помогнат.

На крајот, сите сме далеку од дома и добро знаеме колку значи кога некој ќе ти каже: „Не грижи се, ќе се снајдеме“.

Каков е животниот стандард во Малта? Какви се цените за живот?

Малта не е земја со особено висок животен стандард, барем не во споредба со трошоците за живот.

Минималната плата за 2026 година изнесува 994 евра бруто. Основните намирници не се прескапи и може нормално да се живее, но најголем проблем во последните години станаа кириите.

Ако пред три години двособен стан можеше да се изнајми за околу 600 до 700 евра, а за време на пандемијата за таа сума можеше да се најде и трособен стан, денес цените на двособните станови најчесто почнуваат од околу 1.200 евра.

Исклучок е островот Гозо, каде што сè уште може да се најде нешто поевтино.

Кафето е сосема достапно. Капучино, кое најмногу наликува на нашето топло макијато, чини помеѓу 2 и 3,5 евра, во зависност од локалот.

Ние, како семејство, еднаш или двапати неделно одиме на вечера, најчесто во рестораните во северниот дел на островот.

За двајца возрасни и едно дете, сметката ретко надминува 40 евра. Пред неколку дена, на пример, вечеравме во грчки ресторан – две гира, помфрит, бокалче узо, кисела вода и сок од јаболко – и плативме 34 евра.

Искрено, сметам дека тоа е сосема прифатлива цена.

Што ти беше најчудно кога се пресели? Доживеа ли културен шок?

Најголемиот културен шок за мене беше сообраќајот. Во Малта се вози од левата страна, па во почетокот постојано гледав во погрешен правец кога преминував улица.

Денес веќе ми е сосема нормално, но првите месеци навистина требаше да бидам многу внимателна.

Една од најнеобичните работи ми беше тоа што Малтежаните палат огномет среде бел ден. Тие едноставно го обожаваат огнометот, без разлика дали е ден или ноќ.

Минатата година видов една туристка како испаничено трча по улица. Кога ме виде дека мирно си одам, дојде до мене и ме праша дали се случил некаков напад.

Ја смирив и ѝ објаснив дека тоа е само огномет и дека нема место за паника.

Интересни се и нивните традиционални „фести“. Речиси секое место има свој светец-заштитник и денот посветен на него се слави со затворени улици, поворки, настапи на локалниот бенд, штандови со традиционална храна и, секако, спектакуларен огномет.

Тоа е дел од нивната култура и навистина знаат да слават.

Продолжува на следната страница...