„Никогаш нема да го заборавам денот кога вторпат проодев“: Златко од Виница по ампутацијата на нозете повторно е среќен и исполнет

Детали

вторник, 23 јануари 2024

„Кошарката прво беше терапија, но добив понуда да учествувам на божиќниот камп во Центарот за параплегија во Нотфил. Се поврзав со луѓе соочени со слични ситуации, формирав силни врски во нив. Сега одам на тренинг двапати неделно и тие ми поттикнуваат чувство дека припаѓам таму“, вели Златко Ѓорѓиев, кому во март 2023 му беа ампутирани двете нозе.

Златко Ѓорѓиев од Виница скоро 9 години живее во Фулинсдорф, Швајцарија со сопругата и двете деца. Но, пред скоро една година, во март 2023, тој доживеа несреќа, по која му беа ампутирани двете нозе.

Иако во првите моменти помислувал дека сè е загубено и дека животот за него завршува, па во еден момент сакал и да си го одземе животот, Златко денес е сосема нов човек.

Тој повторно научи да оди, со протетички нозе, а од неодамна игра и кошарка во количка со други параплегичари - хоби кое го исполнува и спорт поради кој запознал многу луѓе кои се во слична ситуација како и тој.

„Несреќата се случи на 13 март 2023. Работам како возач на кипер и тука законски е пред да тргне камионот, истиот треба да биде исчистен за да не паѓа материјал по асфалтот при возење. Чистејќи го задниот дел, истиот багер што ме натовари, тргна наназад и не виде дека стојам зад него.

Беа секунди во прашање, немав време да се поместам и единствено ми остана да скокнам колку што можам нагоре. Ми ги приклешти нозете под колената. За среќа, брзата помош реагираше брзо и во рок од 15-20 минути веќе бев преместен во Универзитетската болница во Базел.

Таму ме донеле во клиничка смрт и веднаш ме оперирале и ми ги ампутирале двете нозе. Ме ставиле во вештачка кома до наредниот ден, бидејќи следувала уште една операција. Јас дознав дека нозете ми се ампутирани дури откако се разбудив од втората операција“, ни кажа Златко брзо по несреќата.

Денес, Златко оди самостојно, игра и кошарка и во интервју за CRNOBELO.com ни раскажа за процесот на рехабилитација:

Се наближува скоро една година од несреќата која ти го смени животот... Кога ќе се вратиш наназад, дали во тоа време можеше да замислиш дека еден ден пак ќе одиш, па дури и „ќе трчаш“ на моменти?

И покрај почетниот шок, по операциите ја добив надежната вест дека на крајот ќе ја вратам способноста за одење. Го прифатив ова уверување и не ми требаше многу време да се фокусирам на ментална и физичка подготовка за патувањето што претстои.

Наместо да се задржувам на привременото губење на мобилноста, останав оптимист, признавајќи дека модерната технологија нуди можности, помагала за одење и трчање.

Како тече процесот на рехабилитација? Кога почна и колку напредна ти во ова време?

Почнувајќи со мојата рехабилитација на 28-ми март и завршувајќи на 24-ти ноември, патувањето вклучуваше значајна пресвртница на 7-ми јули, денот кога со помош на мојот терапевт ги направив првите чекори - незаборавен момент. Моето второ проодување.

Сред предизвикувачки денови, истрајав. Проодувањето претставуваше голем предизвик, но јас брзо ја совладав вештината, одржувајќи флексибилен начин на размислување.

Моментално се чувствувам одлично, одам самостојно, со и без патерици, иако на пократко времетраење.

Секој ден, мојот фокус останува на идниот успех, славејќи ги чекорите направени за неверојатно кратко време.

Колку ти беше тешко да научиш да одиш пак? Што те мотивираше кога ќе паднеше психички?

Првично, секоја задача претставуваше предизвик, но сепак, во клиниката за рехабилитација каде што престојував беше сè внимателното адаптирано за лица со посебни потреби.

Брзо учев и денес лесно се движам во моите секојдневни активности, и дома и надвор, и сето тоа е прилично без напор.

Ти се враќаат ли понекогаш неубавите слики во главата? Како се справуваш со нив?

Се трудам да не размислувам на негативните слики, и досега добро ми оди.

Се концентрирам на сегашноста и блиската иднина, исполнета со убави потфати, постепено дистанцирајќи се од тие спомени.

Продолжува на следната страница...