Зорица од Велес живее во Германија: „На почетокот сакав да си ги спакувам куферите за назад - денес имам мои луѓе со кои сум блиска“

Детали

недела, 29 јуни 2025

„Образовниот систем се базира на индивидуален пристап кон секое дете, со акцент на практични вештини, па моите деца знаат да шијат, плетат, да готват, зашто еднаш неделно имаат часови по готвење. Но, ако нема соодветно оправдување зошто детето не е на училиште, казните можат да бидат и преку 1000 евра“ - вели Зорица Ристов која веќе 4 години живее близу Хановер. 

Зорица Ристов (36) од Велес во 2021 година се пресели во Германија и живее во Ринтелн, мал, но убав град близу Хановер.

Таа работи како финансиски советник, а нејзина мисија е да им помогне на луѓето, особено на оние кои се на почетокот со нов живот во Германија.

„Сакам моето искуство да биде поддршка и мотивација за другите“, вели во разговор за CRNOBELO.com, Зорица.

За животот во Германија, каде што е со сопругот и двете деца, таа ни раскажа во интервјуто:

Зошто реши да си заминеш од Македонија? Што те одведе таму – студии, работа, љубов или нешто друго?

Да бидам искрена, главната причина за моето доаѓање во Германија беше мојот сопруг.

Тој веќе неколку пати престојуваше тука, а со текот на времето сфативме дека не е во ред еден од нас да живее во Македонија, а другиот во Германија, особено затоа што имаме деца.

Не сакавме тие да растат со одвоени родители.

По подолго размислување каде и како би ни било најдобро заеднички, се решивме дека Германија нуди повеќе можности и стабилност, и за нас како родители, и за иднината на нашите деца.

Дополнително, и кај мене постоеше силна желба за подобар живот и професионален развој - нешто што овде беше пореално да се постигне отколку во Македонија.

Се заработува ли добро за живот? Што работиш, дали ти беше тешко да најдеш работа или беше договорена и пред заминувањето за Германија?

Искрено, се заработува - ако се работи. Во моментов имам две работни позиции.

Работам како финансиски советник, тоа е мојата вистинска професија по која луѓето најмногу ме препознаваат и сум многу благодарна на една девојка која ми веруваше и ми ја даде можноста да почнам и да напредувам.

Дополнително, работам и во општината (Rathaus) во мојот град, како социјален работник во одделот за деца, а паралелно и како преведувач за луѓето од Балканот, но и на руски и украински јазик.

Работата не ми беше однапред договорена. Единствено што знаев дека ќе дојдам во Германија, ништо повеќе.

Почетокот беше многу тежок и патот навистина трнлив.

Луѓето што ме познаваат знаат низ што сè поминував, особено во време на корона кога сè беше затворено и кога дури и средувањето документи беше речиси невозможно.

Имаше денови кога сериозно размислував да ги спакувам куферите и да се вратам назад.

Но не го направив тоа затоа што постојано се водев од една мисла: „Кој има цел – ќе си го најде патот“.

Таа реченица дури ја имав ставено и како слика на социјалните мрежи кога доаѓав.

Дали е лесно да се напредува во кариерата или работите веќе не се како порано?

Ништо не е лесно и едноставно. Потребни се многу упорност, труд, верба во себе и луѓе околу тебе што ти даваат поддршка и веруваат во тебе.

Дури и кога мислиш дека не можеш, важно е потсвеста да ти работи во насока дека можеш.

Кај мене работите не беа воопшто лесни. Имав само една папка полна со документи, дипломи и сертификати и одев секаде, прашував и се обидував.

Имаше момент кога шефот ми рече: „Зорица, толку ли не можеш да се ‘продадеш’ на пазарот?“

Тогаш сфатив дека сака да ми каже дека имам многу квалитети, но можеби не ги покажувам доволно јасно.

Тоа ме мотивираше уште повеќе да работам на себе и да ги истакнам своите способности.

Првите две-три години беа многу тешки, особено додека луѓето не стекнаа доверба во мене.

Но позитивната страна е што никогаш не се откажував - постојано се движев, прашував, се вклучував.

И сестра ми, која исто така сега живее тука, знаеше често да ми каже низ смеа: „Каде дум – ти таму кум!“ Зошто? Затоа што сум активна во буквално секоја организација и на секој настан.

Тоа ме исполнува и ме држи жива – ме потсетува зошто сум тука и за што се борам.

Како би го опишала животот таму? Што ти е најубаво, а што не ти се допаѓа?

Животот тука е организиран и предвидлив, што ми дава чувство на сигурност. Ми се допаѓа редот, дисциплината и функционалноста на системот.

Работите се поедноставни и не толку комерцијализирани како во Македонија.

Убаво ми е што животот овде не е толку брз и стресен.

Луѓето, на пример, често излегуваат и по половина час порано на договорен состанок – само за да избегнат стрес, што навистина ме воодушевува.

Но она што најмногу ми значи е што мојата сестра дојде тука неколку месеци по мене.

Тоа ми даде огромна сила и радост, бидејќи таа е многу важен дел од мене.

Ако таа не беше дојдена, можеби јас ќе се вратев назад во Македонија, бидејќи не можам да се замислам да бидам толку далеку од неа. Таа е помала од мене, но е голем дел од мојот свет.

Сепак, ми недостига спонтаноста и топлината што ја имаме дома – тоа чувство кога сè се случува природно, без многу планирање.

Недостигаат и тие мали, секојдневни моменти што носат човечка блискост и го полнат срцето.

Што ти беше најголем културен шок? Има ли работи на кои и сега не можеш да се навикнеш?

Најголем културен шок за мене беше оддалеченоста меѓу луѓето. Овде сѐ е многу поформално и организирано – дури и едно обично кафе мора однапред да се закаже.

Тоа е сосема различно од нашето македонско секојдневие, каде сè се случува спонтано и со многу повеќе блискост.

И по толку време, сè уште има работи на кои не можам да се навикнам.

На пример, сакам кога ќе излезам надвор да сретнам „мои“ луѓе – луѓе со кои се чувствувам како дома.

Веќе многумина ме препознаваат, имам пријатели, колеги, соработници... но сепак посакувам да имам свој круг, она чувство кога можеш да повикаш некого на кафе без најава – и некој да те повика тебе.

Тоа ми недостига – таа блискост, таа природност на нашите односи.

Какви се локалците? Дали се студени како што ни делува од страна?

Германците се резервирани, но коректни. Не се студени, само им треба време да те запознаат.

Кога еднаш стекнеш нивна доверба, пријателството е искрено и стабилно.

Како те прифаќаат како дојденец?

Во мојата професија сум постојано во контакт со луѓе и генерално имам позитивно искуство.

Секако, има предрасуди тука и таму, но со труд и добар однос, се надминуваат.

Има ли дружење како кај нас, пријатели со кои можеш во секое време да излезеш на кафе, на ручек?

Дружењето тука е поинакво – повеќе однапред испланирано и формално, не толку спонтано како кај нас.

Кај нас е доволно да прашаш „што правиш?“ и веднаш си излезен, а овде сè оди преку календар.

Но со време се прилагодив. Имам свој круг блиски луѓе – и наши и Германци – со кои иако не се гледаме често, кога ќе се видиме, тоа е со срце.

Недостига нашата спонтаност, но научив да ја ценам и оваа нова верзија на блискост.

Каков им е образовниот систем? Дали твоите деца одат во градинка, на училиште? Кои се предностите, а кои се негативните страни на нивното образивание?

Образовниот систем во Германија е добро структуриран и се базира на индивидуален пристап кон секое дете.

Моите деца одат во училиште и генерално сум задоволна од начинот на работа.

За разлика од Македонија, овде се става многу поголем акцент на практичните вештини.

На пример, моите деца знаат да шијат, плетат, везат, па дури и да готват – затоа што еднаш неделно имаат часови по готвење во училиште.

Покрај тоа, секоја година имаат т.н. „работен ден“, кога посетуваат некоја институција или професија.

Постариот син годинава беше на работен ден во противпожарната служба, а лани во слаткарница. Помалиот син, пак, беше во општината каде што работам јас.

Она што особено го ценам е дисциплината и стабилноста во системот. Сепак, има моменти кога недостига флексибилност – особено кога детето отсуствува од настава.

Ако нема соодветно оправдување, казните можат да бидат високи – дури и преку 1000 евра, доколку се утврди дека детето е на одмор наместо во училиште.

Продолжува на следната страница...