Елизабета Ристовска: „На градата си открив вдлабнатинка со грутче, помислив рак - што ќе прави ќерка ми (9) без мене?“

Какво е чувството кога одново ќе се соочиш со оваа дијагноза? Дали е потешко или си делумно психички подготвен?

Кога повторно ќе се соочиш со дијагнозата тоа е како ладен туш во срцето.

Првиот пат си шокиран. Вториот пат си бесен, тажен, но и свесен.

Малку си поподготвен. Не затоа што е полесно, туку затоа што знаеш што те чека. Знаеш како изгледа борбата и знаеш дека ја преживеа еднаш. А тоа веќе те прави ѕвер.

Психички си појак, подготвен за втора рунда во рингот и длабоко во себе веруваш дека одиш на победа.

Зошто медицинските лица од онкологија се луѓе со срце планина?

На онкологија не лекуваат само тела – лекуваат и души.

Со еден допир, со еден збор, со трпение и разбирање, тие ни ја враќаа волјата кога ја губевме. Ни ја држат раката кога светот ни се руши.

Низ тие болнички ходници покрај мојата фамилија, мојата сестра, мајка ми, ќерка ми, брат ми и сите блиски роднини и пријатели, запознав и второ семејство.

Запознав сестри по дијагноза и си станавме поддршка една на друга.

Кога една ќе падне психички, тука се најмалку 10 други да ја кренат и да ја вратат на патот на вербата и упорноста.

Што ти падна најтешко во текот на целиот процес?

Не беше само физичката болка. Таа си доаѓа и си оди.

Најтешко беше да ја гледам загриженоста во очите на моите блиски. Да се преправам дека сум „добро“ само за тие да не се скршат.

И моментите кога сама си ја слушаш тишината – тие се најгласни.

Најдобриот совет што ти го дадоа за процесот на лекувањето е?

„Не мораш да бидеш херој секој ден. Доволно е што стануваш и не се предаваш“.

Тоа ме научи дека не треба да глумам сила кога душата ми се распаѓа. Дека и солзите се дел од борбата.

И дека нема „правилен“ начин да се преживее нешто вака големо – само свој начин.

Сметаш ли дека болеста те направи посилна?

Да. Но, не на начин како што луѓето мислат.

Не станав неуништлива. Туку научив да ја ценам секоја ситница. Да го почитувам телото, па и кога ме изневерува.

Да не ја трошам енергијата на глупости.

Стана јасно кој е со мене од љубов, а кој од навика. Ме научи да му ја доверам секоја мака на Бога, а тој ќе најде исцелување.

Што промени во начинот на живот?

Дел од исхраната и престанав да пушам цигари. Го засакав животот, живеам со полни гради.

Се смеам почесто, и на глас.

Пуштам токсични луѓе да си одат без објаснување. Не чекам „совршен момент“ – ако сакам нешто, правам.

И најважно – научив да не се заборавам себеси, додека се грижам за сите други.

Порака до сите што во моментот минуваат низ истото…

Секој здив е победа. Секој ден – храброст.

И да, плачењето е дел од борбата. Немој да се срамиш од тоа.

Ти не си твојата дијагноза. Ти си лавина од сила, тивка молитва и искра што не згаснува.

Продолжи. Уште денес. Па, утре… и така секој нов ден.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

Симона Симионова | Црнобело