Леонтина (19) од Штип е талентирана сликарка: „Првиот нацртан портрет на ДНК им го дадов лично и станавме пријатели“

Искрено, најголемата инспирација за мене е сознанието дека поголем дел од тие дела се подароци - мали знаци на љубов, внимание и благодарност.

Знаењето дека мојата уметност станува дел од нечии емоции и спомени ме исполнува најмногу.

Самоиницијативно имам нацртано и портрети на познати македонски личности, а две дела посебно ги издвојувам.

Првото е портретот на групата ДНК, нацртан во летото 2024 година, кој им го подарив лично.

Тоа ми овозможи да се зближам со Панчо и Андреј - луѓе кои, покрај огромниот професионализам, поседуваа и голема човечност и искрена поддршка за младите таленти во Македонија.

Второто дело е портрет на Тоше, Андреј и Панчо нацртано на 16 октомври 2025 година - датум кој за мене има длабока симболика.

Тоа е мојот роденден, но и датум поврзан со загубата на Тоше Проески, Панчо и Андреј.

Почувствував силна потреба да создадам нешто за нив, како чин на благодарност и како симбол на надежта, верата и љубовта што тие ја пренесуваат.

Друго искуство и предизвик ми беше мојот мурал „Горчлив мед“, насликан во летото 2025.

Сакав преку него да ја пренесам контрастната слика на светот околу нас - „Горчлив мед” не е само слика на sид.

Тоа е исповед. Исповед на едно младо око што гледа подлабоко, што не прифаќа свет полн со разлики и молчи.

Ова дело не е создадено за да се допадне, туку за да се почувствува - таму каде што зборовите често не стигнуваат.

Во срцето. Во совеста. Во она човечко место во нас што понекогаш тивко се буни додека светот врти глава.

Создавајќи го муралот, не сликав само две девојчиња - сликав состојба. Сликав рамнодушност. Сликав безгласни прашања.

Понекогаш чекав часови само за да ја фатам вистинската сенка на болката, вистинската насока на погледот. Секој слој боја беше наслојување на емоција.

А секој чекор назад, за да го погледнам муралот целосно, беше како чекор кон вистината - не секогаш убава, но неопходна.

Сакав делото да ја пренесе тежината што ја носи секој човек што се чувствувал помалку виден, помалку вреден.

Да биде потсетник дека уметноста не мора да ја гали душата - понекогаш таа треба да ја разбуди.

Со болка, со прашања, со горчина. Затоа што само тогаш станува вистинска. Само тогаш е жива.

Во свет каде што брзаме, гледаме, но не гледаме... потребни ни се вакви sидови.

Sидови што не нè штитат, туку нè отвораат. Sидови што нè огледуваат.

Ако барем еден човек, додека поминува, застане пред овој мурал и почувствува нешто - тага, лутина, срам, надеж - тогаш мојата работа има смисла.

Тогаш боите станале зборови. Тогаш sидот проговорил.

„Горчлив мед” е мојот збор во времето што го живеам. Мојот глас за оние што се безгласни. Мојот доказ дека уметноста е повеќе од вештина - таа е состојба на душата.

И додека има sидови, ќе има и потреба да зборуваат. А јас, како уметник, ќе продолжам да ги слушам.

Ова го доживувам како само почеток на мојот пат - пат на овековечување на емоцијата преку ликовно дело.

Ќе продолжам да се занимавам со уметност, затоа што верувам дека со искрена посветеност, квалитет и љубов кон она што го работиш, може не само да се создава, туку и достоинствено да се живее од уметноста и во Македонија.

Цртам за да го сочувам детето во мене“.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

А. Ј. | Црнобело