Aнгела Дончева: „На 22 години ми дијагностицираа леукемија, имав трансплантација во Германија, раскрстив со стравот“

Детали

четврток, 05 март 2026

„Зборот леукемија ме преплаши, почнав да читам сè за тоа. Но, мајка ми еден ден ми дојде во соба и ме освести: „Ангела, остави форуми, посвети се на твоето лекување и не размислувај за ништо друго“. Но, претешко е чувството во најубавите години ти да си затворен во 4 ѕида“, вели Aнгела Дончева од Скопје, која поминала 300 дена во рок од 2 години во изолација.

Aнгела Дончева (30) е млада девојка, која на само 22 години го добила најголемиот животен предизвик - дијагноза леукемија.

Таа поминала низ најтешкиот период во животот, со поддршка од семејството, а при процесот научила како уште посилно да го сака животот.

Ангела за најтешкиот период на лекување вели: „Бев во изолација околу 300 дена во рок од 2 години… Во соба со 4 ѕида, изолирана од секакви надворешни фактори“.

Денес, 8 години подоцна, таа се чувствува одлично, но вели дека сите треба да имаат разбирање за луѓето кои поминале низ вакви предизвикувачки битки.

Таа ја споделува својата животна приказна за CRNOBELO.com:

Кога и како дозна дека имаш леукемија?

Бев во години кога животот требаше да биде лесен и забавен, дијагнозата ја добив на 22 години.

Имав планови, имав енергија, имав илузија дека ништо лошо не може да се случи. Сè почна тивко, замор и болка во мускули што не поминуваше.

Еден преглед доведе до друг… Одеднаш те праќаат за Скопје и седиш во просторија каде некој ти кажува збор што ти го менува животот. Леукемија.

Како реагираше кога ја слушна дијагнозата?

Првите денови беа како во магла. Телото беше тука, ама умот не можеше да сфати што се случува.

Имаше плачење. Имаше тишина. Имаше милион прашања без одговор.

Физички слабост, а ментално - шок, во 4 ѕида. Почнав да истражувам што е тоа, многу тежок збор за мене беше „леукемија“.

Почнав да читам за луѓе што се борат по форуми, по социјални мрежи… главата ми беше вртелешка.

„Ангела, остави форуми, посвети се на себе, на твоето лекување и не размислувај за ништо друго“ дојде еден ден во соба и ми рече мајка ми.

Ми требаше неколку дена да го прифатам тоа и си реков „Океј, со некоја причина ми се случува сето тоа, ајде да ја вратам Ангела при себе и да започне борбата“.

Кој период ти беше најтежок?

Изолацијата. Деновите кога гледаш ист ѕид, ист прозорец, исто утро и исто зајдисонце.

Кога косата почнува да паѓа и сфаќаш дека телото ти се менува.

Чувството на губење контрола над сопственото тело, чувството дека во најубавите години ти си затворен во 4 ѕида, секој ден ти е мачен, се молиш да го поминеш без компликации и секој ден се соочуваш со некоја нова појава.

Зошто трансплантацијата на коскена срцевина беше во Германија?

Германија беше избор поради медицинските услови и можностите за трансплантација. Трансплантација од несроден донатор.

Тоа беше процес кој бараше храброст од целото семејство.

Долг престој, болничка соба што ти станува свет, дисциплина, неизвесност цели 7 месеци.

Трансплантацијата не е само медицинска постапка. Тоа е психолошка битка, ти го ресетира животот од нула и те носи да размислуваш за места каде што никаде не си бил порано.

Инаку, бев во изолација околу 300 дена во рок од 2 години… Во соба со 4 ѕида, изолирана од секакви надворешни фактори.

Продолжува на следната страница...