Лиле Микова, мајка херој: „На 1 година му донирав дел од мојот црн дроб на син ми - само сакав да го спасам“

Детали

четврток, 21 мај 2026

„Утрото нè подготвија за операцијата во Истанбул - и мене и мојот син. Сите тројца заедно со сопругот се помоливме на Бога и се препуштивме во божји раце. Синот Ведран остана неколку денови под посебен надзор, тоа беа најдолгите часови исполнети со надеж, вера и неизмерна желба нашето дете да добие шанса за живот“, вели емотивно Лиле Микова од струмичко за CRNOBELO.com, која денес е среќна мајка на 10-годишниот Ведран и на Васил (13).

Лиле Микова (36) од Колешино, струмичко, работи како физиотерапевт во „Цар Самуил”, Банско, сопруга е на Зоран и мајка на два сина Ведран (10) и Васил (13).

Лиле на синот Ведран кој се соочил со тешка дијагноза на само 2 месеци живот, а веќе на 1 година се борел за живот - му донирала дел од својот црн дроб за да го спаси.

Денес Ведран е среќно и здраво дете, кое ужива да оди на училиште и да се дружи со другарчињата, а Лиле е пресреќна мајка.

Лиле ја споделува својата храбра и инспиративна приказна за CRNOBELO.com:

Кога првпат дознавте дека на вашето дете му е потребна трансплантација? Поради која дијагноза? Како изгледаше тој момент за вас како мајка?

На мојот син Ведран на само два месеци му беше поставена дијагнозата Билијарна Атрезија - роден без жолчни каналчиња.

Дијагнозата беше поставена од страна на проф. д-р Соња Бојаџиева и проф. д-р Ацо Костовски. Огромна благодарност до целиот тим на гастроентерохепатологија и до сите медицински сестри и лекари од Одделот за педијатрија - Струмица кои ни пружаа неизмерна грижа, нега и беа достапни за нас во секое време - тогаш, а и сега.

По поставувањето на дијагнозата бевме упатени на Детска хирургија за да се направи „Касаи“ оперативен зафат, со надеж дека каналчињата ќе профункционираат.

За жал, зафатот беше неуспешен. Тогаш, д-р Ристо Симеонов, детски хирург, ни кажа дека единствен спас е трансплантација, бидејќи веќе имаше цироза и црниот дроб беше сериозно оштетен.

Тоа беше огромен шок за нас – страв, паника и чувство дека светот ни се руши. Но, и покрај сето тоа, ја почувствуваме поддршката и човечноста на лекарите, кои ни дадоа сила да продолжиме да се бориме.

Колку години имаше синот Ведран кога заминавте за Истанбул? Зошто се одлучивте операцијата да биде таму?

За Турција заминавме кога Ведран имаше само една годинка. Дотогаш беше под постојан надзор на д-р Ристо Симеонов и преблагодарни сме на овој човек со златно срце и лекарскиот тим за трансплантација од Турција.

Одлуката за да биде извршена трансплантацијата баш во Турција беше донесена од страна на Фондот за здравство.

Како знаевте дека сте соодветен донор? Кој друг се тестираше? Како течеше подготовката пред операцијата?

Тој период беше многу тежок за нашето семејство, исполнет со неизвесност, страв и постојана борба, но и со надеж дека ќе се избориме за неговиот живот.

За наша среќа, после сите испитувања за компитабилност имавме шанса за дарители и јас и неговиот татко.

Сепак, по проценките на лекарите, беше констатирано дека јас како мајка имам поголеми шанси за успешна трансплантација.

Кој ви објасни што точно значи процесот на донирање на орган? Дали одлуката за донирање орган беше тешка?

Целата постапка околу трансплантацијата ни беше детално објаснета од лекарите во болницата Memorial Hospital Istanbul во Турција.

Таму тимот предводен од еден од најдобрите хирурзи за трансплантација на црн дроб д-р Koray Acarli ни објасни сè, чекор по чекор.

Во најтешките моменти во туѓа земја и под постојан страв, огромна помош, поддршка и сила за да продолжиме понатаму имавме од човекот кој беше задолжен за нас Македонците - Кадир Аруч. Тој ни беше достапен 24/7 тогаш, а и ден денес.

Одлуката за донирање орган воопшто не ми беше тешка затоа што во мисли единствено ми беше само спасот на моето дете. Ништо друго.

Продолжува на следната страница...