Победи за Југославија на Евросонг, па изгуби сè: „Нè возеа во лимузини, a завршивме во подрум без струја“

Детали

сабота, 17 мај 2025

„По победата со Rock Me се преселивме во Швајцарија за да снимиме албум, но војната веќе започна. Моите родители и брат ми бегаа од гранати во подрум, а ние требаше да бидеме претставени на светот како југословенски хит бенд? Не можевме да го направиме тоа и сè запре“, се сеќава Емилија Кокиќ на моментите кога изгубила сè.

Во 1989 година групата „Рива“, предводена од Емилија Кокиќ, ја оствари првата и единствена победа за Југославиjа. Култната песна Rock Me се слуша денес и за многумина е една од најзабавните песни-победнички на ова натпреварување.

Но, она што за Емилија Кокиќ беше одличен почеток на кариерата, за кратко време се претвори во кошмар, поради војната во Југославија и распадот на земјата.

Во едно од своите интервјуа, пејачката зборуваше за тоа време и раскажа сè за Евровизија 1989.

„Не можам ни денес да го опишам тоа што се случуваше. Мислам дека нашиот организам е некако ограничен во тоа колку емоции може да впие, и затоа и денес некои работи ги чувствувам како сон.

Ми требаше долго време по таа победа за да сфатам зошто луѓето ме гледаат на улица, не ја живеев таа популарност. Само повремено ќе сфатев дека веројатно ме препознале како победник на Евровизија.

Дури и денес младите новинари ме прашуваат како е да се биде запишан во историјата, а јас не можам да им кажам колку често не успевам да разберам дека тоа навистина се случило.

Често имам чувство дека ја познавам таа некоја Емилија, единствената хрватска победничка на Евровизија во историјата, и како да го гледам нејзиниот успех од страна, а тоа да не сум јас“, рекла Кокиќ за „Вечерњи лист“.

Запрашана дали популарноста ѝ донела и повеќе пари, Емилија одговорила дека во нејзиниот случај не било така и дека од врвот за кратко време се нашла на дното.

„Ех, кога требаше да ни се исплаќаат парите од авторските права, во земјата се случуваше таа озлогласена дневна инфлација. Затоа подобро да не се сеќавам колку пари ни изеде, особено затоа што авторските хонорари се исплаќаа квартално.

Од мај 1989 до мај 1990 година, имавме статус на победници на Евросонг и бевме поканети да настапуваме на сите водечки телевизиски емисии во Европа. Во тоа време, заработувавме солидни пари, патувавме, пеевме, потпишувавме договори, нашите швајцарски менаџери преговараа во наше име, сè изгледаше феноменално.

Швајцарците нè прашаа каква музика сакаме да изведуваме, а ние се изјаснуваме за музички стил помеѓу групите Roxette и Eurythmics. Тие се согласија со тоа и ни понудија да бараат автори кои ќе ни пишуваат песни, па Пер Гесл од групата Roxette ни напиша две песни.

Аранжер ни беше човек кој работеше со Дејвид Боуви и Тина Тарнер. Се преселивме во Швајцарија на некое време за да го снимиме албумот. Нашиот прв сингл требаше да биде објавен, но војната веќе започна.

Моите родители и брат ми бегаа од гранатите во подрум, а ние треба да бидеме претставени на светот како југословенски хит бенд? Не можевме да го направиме тоа и сè запре“, рекла таа.

Сето ова влијаело на нејзината кариера.

„Се организираа многу хуманитарни концерти, но ние бевме скап проект, па успеавме да преживееме некако таа една година. Потоа моравме да застанеме и да се откажеме.

Замислете ја таа есен - во сите европски центри, на аеродромите нè пречекуваа скапи лимузини, нè возеа на концерти, нè сместуваа во скапи хотели, на скапи вечери во скапи ресторани и така ден по ден.

Само неколку дена потоа завршивме во подруми без струја и под гранати“, раскажала Емилија.

По војната таа си ја врати кариерата и продолжи да пее, но ниедна нејзина песна ни оддалеку не го достигна успехот на евровизиската Rock Me.

Слушнете ја победничката песна на Евросонг, Rock Me:

А. Ј. | Црнобело