Трогателна исповед на маж (39) од Велес, кој бил жртва на педофил, но и жртва на семејно насилство од татко си: „Летото посебно го мразев“

Детали

сабота, 05 јули 2025

„Ти се свиѓаше силувањето а? Уште сакаш а?“ рекоа троловите зад скриените профили и скршените бедотии. „Ако, така му треба што ќутел“ - рекоа злобните кои од злоба живеат и само тоа љубат...“, открива Кирил Ангелов со што се соочил по обелоденувањето на вистината дека бил жртва на педофилија, а потоа и на семејно насилство.

Кирил Ангелов е нашиот херој од реалноста од Велес, велам херој затоа што овој 39-годишен маж животот воопшто не го галел, па уште од најрана возраст бил жртва на педофил од својот роден град, а потоа и на семејно насилство од страна на неговиот татко.

Денес, за ова зборува искрено и јавно, сè уште со болка во душата, но и со желба да помогне на други жртви на педофилија и насилство да проговарат јавно и да се спасат од мракот кој ги тишти.

Кирил за овие трауми проговори во неговата прва издадена книга „Безсловен“, а потоа издаде уште една книга насловена како „Исаак“.

Но, тој нѐ информираше дека покрај овие две дела, има напишано веќе 13 дела вкупно и дека тие чекаат некогаш да ја видат светлината на денот.

Кога го прашавме зошто досега нема издадено уште книги ни го даде следниот одговор:

„Низ годините, борејќи се со траумите, јас се борев и со ниска самодоверба, сиромаштија, закрпување на туѓи животи и грешки.

Секој ден јас спас барав во книжевноста и творештвото и тоа мене ме смируваше и водеше напред.

Но, никогаш не помислував дека вреди да издадам нешто.

Никогаш не помислив дека впрочем ќе дојде тој ден. И на еден интересен начин, сакам, ако има можност, да издавам, за да го усреќам малиот Кирил кој толку многу се даваше во сите дела, кој толку многу бегаше и се криеше во книжевноста. Ова е за него“.

Дел до неговата исповед преку извадок од необјавеното продолжение на неговата книга „Безсловен“:

„Оган.

Насекаде.

А треба да е само свештена и страшна стихија, архетип на божественото присуство и небесниот суд, пламен што го преобразува телото и душата низ јазиците на очистувањето.

Во светото предание, оганот е не согорувачки, туку осветлувачки и преобразувачки, небесна вистина што ги просветлува срцата и ја изгонува темнината.

Во поетска мисла, оганот ја испишува страста: забранета, горчлива, но возвишена, љубов што гори во утробата.

Оганот е судија и избавител, мачител и утешител, вечен симбол на тајната на промената – каде што се согорува сѐ земно, за да се роди сѐ божествено.

Но, не го гледам тоа кога ја гледам изгореницата на мојата лева рака, веднаш над дланката.

Се сеќавам на разјарениот дух на мојот татко кој реши едно лето од моето веќе изгорено детство, да ја изгори сувата трева во дворот пред куќата во Речани.

Контролираниот пожар неконтролирано почна да се шири. Почна да ја се обвива околу бандерата за струја.

И наместо помош да побара од некој друг, тој побара од мене и мојата мајка, од дете и болна жена.

Кофа по кофа, трчавме, гасневме, истуравме. Ја земав дури и онаа жолтата во која крвавев претходно, каде таму си се удавив првично. Нималку кротко, секогаш диво. А изгорен останав, не само по тело. А тој само се смееше.

Не сакав да пораснам толку брзо. Не сакав да бидам маж во детско тело, без детско тло под себе.

Само изгорена земја, изгорена трева. И изгорени раце.

На двете веќе едвај влакна ми растат од тој оган, уште еден дел откинат од мојата машкост, колку и да е мал, незначаен, смешен, беден. Украден ми е. Како и сѐ друго. Во лето. Исак требаше да биде жртвуван од Авраам само еднаш, но беше поштеден.

А јас бев жртвуван секое лето, и ни еднаш не бев поштеден.

Летото посебно го мразев. Требаше да биде прибежиште од пеколот преку учебната година, а за мене беше само продолжение на болката само во друга пеколна болка - низ оганот, низ Сеништето.

Во лето се случија сите злоставувања.

Во лето моето детско тело како статуа голо, стоеше во разурнатата куќа и од траума не можеше да се помести, само стоеше, и чувствуваше, ѕидини околу себе создаваше.

Го чувствуваше Сеништето на себеси, неговиот јазик, неговите лиги, неговите раце околу кревкоста на детското тело.

Дали затоа насекаде оболувам? Дали затоа секој дел од телото ме боли? Дали затоа отсекаде крвавам?

Лузни, изгореници, белези, и само чекори по мене кои не ги знам, не се мои. Чии се?

Те молам кажи ми, за да знам барем сега кој по мене гази и на кого дозволувам да ме убива.

Сѐ околу мене смрди, мириса. Како да им објаснам, како да кажам?

Продолжува на следната страница...