„Се преселив во Шпанија очекувајќи сонце, море и сангрија, а ме дочека криза на идентитет во студен стан“

Детали

среда, 16 април 2025

„Со години сонував за Шпанија. Замислував сончеви денови, спонтани посети на плажа и попладниња поминати со пиење сангрија на тераса. Наместо тоа, преселбата ме потсети дека живеењето во странство е комплексно и е многу повеќе од совршени Инстаграм фотки... Ме фати депресија“.

Жена, самохрана мајка од Лондон, писателка по професија, одлучила да се пресели во Шпанија, но таму не ја пречекало тоа што го очекувала и за кое сонувала.

За магазинот ​DMNews таа ја споделува својата приказна:

„Се преселив во Шпанија преполна со возбуда и глава полна со романтични претстави.

Како и многумина привлечени од медитеранскиот начин на живот, замислував бескрајни сончеви денови, спонтани посети на плажа и попладниња поминати со пиење сангрија на тераса.

Сепак, ме пречека неочекувано студен стан, среде зима, на која воопшто не помислив.

Студот беше повеќе од физички, се чинеше дека продира во мене, предизвикувајќи ми длабока криза на идентитетот, што не ја очекував.

Стануваше збор за чувство на осаменост, преиспитување на целата моја преселба и борба со прашањето „Која сум јас сега?“ на место за кое верував дека ќе ме дефинира на најдобар можен начин.

Наместо тоа, ми ги отвори очите за комплексноста на преселбата и ме потсети дека има многу повеќе во живеењето во странство од разгледници и сончеви објави на Инстаграм.

Години и години поминав сонувајќи за Шпанија. Културата, јазикот, ветувањето за нов почеток... Сето тоа ми изгледаше толку примамливо.

Доаѓав од Лондон, каде што мојот живот се вртеше околу рокови, напорни патувања и балансирање на улогата на самохрана мајка со мојата писателска кариера. Така, ветувањето за побавен, посончев начин на живот ми изгледаше како остварување на сонот.

Но, откако се преселив, се најдов како се тресам на каучот во едвај наместен стан.

Никогаш нема да го заборавам моментот кога сфатив дека грејниот систем е застарен и дека шпанската зима има свои мани. Оставив зад себе удобен (иако дождлив) Лондон за неочекуван вид на студ.

Физичкиот студ беше нешто со кое можев да се справам, ќебиња и грејни тела постојат со причина.

Но, сфаќањето дека воопшто не се чувствував „како дома“ ме изненади.

Тоа не беше Шпанија што ја замислував, и одеднаш бев лишена од моите вообичаени навики: моите пријатели, омилените книжарници, па дури и познатиот мирис на моето локално кафуле.

Тогаш непријатноста се пресели од моите екстремитети во моето срце.

Околу три недели подоцна, почетната возбуда исчезна.

Ги поминував деновите обидувајќи се да се снајдам со новите сметки за живот (на шпански, кој го зборувам пристојно, но не течно), да ги разберам локалните обичаи и да се прилагодам на новиот работен ритам.

Се будев секое утро очекувајќи да го почувствувам тој авантуристички дух, но магијата не доаѓаше автоматски.

Наместо тоа, се чувствував нестабилна и несигурна. Со други зборови, имав избор: да потонам подлабоко во тоа чувство или да најдам начин да се издигнам над него.

Мојата вообичаена самодоверба беше разнишана.

Во Лондон, јас бев личноста која организираше настани, даваше кариерни совети или водеше курсеви за обука за работа.

Во Шпанија, бев странецот кој не можеше целосно да ги изрази своите мисли на локалниот јазик.

Таа промена на идентитетот беше потресна. Моите некогашни дневни удобности, како средба со пријател за брз разговор или пиење чај во моето омилено кафуле - исчезнаа.

Дури и моето чувство за хумор беше пригушено кога се мачев да ги насмеам луѓето на шпански јазик.

Живеењето во странство ги засили моите несигурности на неочекувани начини за мене.

Лишена од сите мои рутини, која бев јас сега?

Продолжува на следната страница...