Девојка од САД на 15 години била киднапирана од сериски убиец, го надмудрила - сега е полицаец

Детали

понеделник, 18 октомври 2021

„Во тој апартман знаев кои му се намерите кон мене. Додека ме напаѓаше чувствував како тоа да му се случува на некој друг. Како да го исклучив мозокот и го напуштив моето тело. Никогаш не се мачев со мислата зошто јас, секогаш знаев дека ми се случи мене затоа што јас можев да се справам со тоа и да им помогнам на другите со мојата приказна“, раскажува храбрата Кара од САД.

Кара Робинсон (35) од Јужна Каролина, САД, пред речиси 20 години, односно на 15-годишна возраст, била киднапирана, држена 18 часа во заробеништво и злоупотребувана од страна на Ричард Евониц, човек за кој потоа дознала дека всушност е сериски убиец.

Таа ја раскажува својата приказна во документарниот филм Escaping Captivity: The Kara Robinson Story.

„Тоа што ме киднапираше мене му беше најголемата грешка што ја направи“, вели Кара, која сега е полицаец, мотивациски говорник и советник за жртви на злоупотреби.

Робинсон ги наводнувала цвеќињата сама во дворот на своја пријателка во јуни 2002 година, кога маж со возило застанал на пристапната патека кон куќата и ја прашал дали може да ѝ даде некое списание.

„Како што ми подаваше, почувствував црвена тревога во главата, кога тој ми го притисна пиштолот на вратот и ми кажа дека ако врескам ќе ме застрела.“

Потоа тој ја сместил во задниот дел од автомобилот, а таа размислувала трезвено и веднаш започнала да помни информации за нејзиниот киднапер, вклучувајќи ја дури и неговата регистерска табличка.

Кара на 15 години и нејзиниот киднапер

„Во тој миг мојот мозок како да ги исклучи емоциите. Само сакав да преживеам“, вели Кара.

Откако ја однел во неговиот апартман, киднаперот ѝ ставил лисици на рацете и ѝ ги врзал нозете, каде ја дрогирал и одново и одново ја силувал во тек на 18 часа.

„Во тој апартман знаев кои му се намерите кон мене. Додека ме напаѓаше чувствував како тоа да му се случува на некој друг. Како да го исклучив мозокот и го напуштив моето тело“.

Додека го планирала своето бегство, Робинсон обрнувала внимание на сите детали и тоа од магнетите во кујната до долгите, црвени влакна во четката за коса.

Вели дека како некој глас во главата да ѝ кажал дека има само две опции и тоа, да биде смирена, да избега и да преживее или да паничи, да вреска и можеби да умре.

Во себе си повторувала дека мора да собира информации за да успее да побегне.

„Во себе одлучив дека ќе останам смирена како можам и најдолго што можам.“

Таа успеала да се ослободи наредното утро додека нејзиниот напаѓач спиел покрај неа во креветот. Кога избегала низ вратата, стопирала автомобил и двајца мажи ја одвеле во најблиската полициска станица.

Приказната продолжува на следната страна...