„Ја сретнав првата љубов, пред некој ден, бремена“

„Ја сретнав првата љубов пред некој ден, бремена. Најубавата мајка која некогаш сум ја видел, пардон, најубавата идна мајка. Ѝ кажав дека е прекрасна и дека не случајно сум ја сакал сите тие години...“

Стефан Симиќ од Србија за себе вели дека е уметник и креатор. На Инстаграм тој има повеќе од 26.000 следбеници со кои буквално душата ја соголува, преку зборови.

Тој сега проговори за поранешната девојка, која ја сретнал – бремена.

Дали приказната е реална или само инспирирана од реалност не знаеме, но дефинитивно допира до срце и многумина ќе се пронајдат.

Неговата објава комплетно ќе ве трогне:

Ја сретнав првата љубов пред некој ден, бремена.

Најубавата мајка која некогаш сум ја видел, пардон, најубавата идна мајка.

Ѝ кажав дека е прекрасна и дека не случајно сум ја сакал сите тие години.

Ми рече: „Исто така“.

И велам: „Јави ми кога ќе бидне“.

Ми вели: „Не грижи се, да е твое, би дознал прв, вака ќе дознаеш меѓу првите“.

Пред малку ми испрати фотографија. Се породила.

Иако нас веќе долго време нè нема во животите еден на друг...

Ја гледам фотографијата од детето и се сеќавам колку зборувавме за него.

Тогаш.

Не беше време, се разбира.

Сега е.

Но, дојдоа некои луѓе во нашите животи.

Нешто размислувам:

Знаете ли кои љубови се најубави? Оние во кои не сме успеале ништо да расипеме.

И за кои немаме што да приговориме.

Ништо.

Ниту еден збор.

Само им се радуваме, среќни што се случило, а времето само поправило некои дамнешни недоразбирања.

Ја гледам неа и бебето на фотографијата која ми ја испрати и го чувствувам токму тоа: благодарност што се сакавме, што знаевме и умеевме и делевме свет, можеби во најубавите години.

Многу помина од тогаш.

А мене пред малку ми се врати нејзиниот лик, како седиме на кеј, уште во средно училиште, онака убави, млади, двајцата црнокоси, многу поубави од градот во кој тогаш живеевме.

И таа ми вели: „Би сакала да бидам мајка“.

Поминаа 15 години од тогаш.

Тоа штотуку ѝ се оствари.

А мене почнаа да ми течат солзи, не знам зошто.

Како во еден дел ова дете да е и мое.

Кога раскинувавме, многу плачевме.

Заплакав повторно. И понатаму некоја мешавина од среќа и тага.

Така и ја сакав, а и како поинаку да сакам.

Нека ѝ е со среќа.

И не, не сум љубоморен, ниту најмалку.

Само сум горд.

Биди ми жива...

Стефан Симиќ

С. С. | Црнобело