Приколките на езеро Треска ни беа дом - Зошто сум носталгична по најубавото лето и по 30 години?

Се сеќавам, 1993 година, лежевме на оние „удолниците“ околу езерото и гледавме како паѓаат „ѕвезди“. Што знаевме во тоа време што се Персиди. Но, си замислувавме желби, а моите во тоа време беа да одам на концерт на New Kids On The Block. И да го видам во живо Џордан Најт. Летата на „езерце“ и денес ми се омилени.

Деновиве, главна тема на муабет и со внука ми, но и со колешките во канцеларија ни беше метеорскиот дожд.

Внука ми неколку ноќи по ред ми праќаше порака како видела по 2-3 метеори кои паѓаат, а со колешките разговаравме за тоа колку не можеше да се видат годинава убаво Персидите поради скоро полната месечина, но и градските светла во Скопје.

И некако, низ разговорот, се сетив на едно од најубавите лета во мојот живот, во далечната 1993-та, кое го поминав во камп приколките на езерото Треска.

Токму таму, тоа лето, ги видов најубавите и најсилни метеори што паѓаат, согоруваат и оставаат светла „опашка“ зад себе.

Си замислував желба на секој од нив, со надеж дека ќе ми се оствари.

„Сакав да одам на концерт на New Kids On The Block. И да го видам во живо Џордан Најт. Тоа ми беа желбите на 15 години, ха, ха“ - им раскажав низ смеа на колешките.

Боже, не ми се верува дека сè уште ги паметам овие работи.

А поминати се повеќе од 30 години оттогаш.

Но, летото 1993-та (и неколкуте по него), и денес ми се омилените и со голема носталгија се сеќавам на нив.

Тоа беше време на ембарго и војни, немаше каде да се летува, па моите купија приколка на расклопување, уплатија за место и ја поставија меѓу многуте други на езерото.

Од Србија дојдоа и сестрите на мајка ми со семејствата и одеднаш, сите летувавме заедно пак.

А и скоро секој ден имавме гости, кој на ручек, кој на кафе, кој да се разлади. Еден ден, памтам, имавме преку 40 луѓе на трпеза.

На нас, децата, во тоа време не ни требаше многу време за да најдеме друштво - не дека ни родителите не ни се зближија со соседите, ама нашето дружење беше посебно.

Во тоа време, бев многу срамежлива, но дружењето со врсниците (и оние малку постарите, но и помладите од мене) ми помогна да го надминам срамот, да станам покомуникативна, подружељубива.

Секое утро со друштвото се наоѓавме на плажа, се прибиравме пред приколки само да јадеме, па пак на плажа, на прошетка околу езерото, „екскурзии“ до Матка, серва, тенис, на флипери...

Навечер се собиравме пред нечија приколка или во еден од летниковците околу езерото, а во еден период имавме и „диско“ па се дружевме и таму.

Гитари, разговори, глупости кои може да им текнат само на тинејџери. По некоја љубов, раскинување, плачење... Имаше сè.

Се сеќавам и дека лежевме на оние „удолниците“ околу езерото, гледавме како паѓаат метеори.

Што знаело дете од 15 години во тоа време што се Персиди.

Ама, се радувавме на секоја „падната ѕвезда“ па си замислувавме желби (кои секако дека не ми се исполнија зашто секогаш беа нереални).

Ги слушавме и жабите што крекаа навечер, се капевме во езерото полно со трски и алги, ловевме полноглавци...

И летата си минуваа... Три месеци на езерце „летаа“ за час!

Со некои од овие луѓе и денес сум во контакт.

Понекогаш ќе се сретнеме на улица, ќе си мавнеме од кола на минување, ќе си ставиме по некој лајк на фотките на социјалните мрежи.

Летата денес ми се многу поинакви. Приколката одамна ја продадовме, на езерото не сум била можеби 5-6 години. А ми недостига.

И секое поминување на патот кон Западна Македонија, кога ќе го видам од автопат, во главата ми пролетува една мисла.

„Нема поубаво лето од деведесет и трето“.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

А. Ј. | Црнобело / фото: Приватна архива