„Тагата не е момент - таа не избледува само затоа што времето оди напред“

Светот може да очекува тагата да има рок на траење, да биде нешто што на крајот исчезнува, но вистината е дека загубата не само што ја одзема личноста - ти зема и делови од животот што некогаш постоел.

Тагата не е момент. Тоа не е нешто што избледува само затоа што времето оди напред.

Се задржува, се преобликува и станува тивок придружник на оние кои изгубиле некој што го сакаат.

Светот може да очекува тагата да има рок на траење, да биде нешто што на крајот исчезнува, но вистината е дека загубата не само што ја одзема личноста - ти зема и делови од животот што некогаш постоел, менувајќи ја самата основа.

Кога некој ќе го нема, светот не застанува. Времето продолжува, луѓето продолжуваат, годишните времиња се менуваат.

Но, за оние кои остануваат, сè се менува. Местата што некогаш беа исполнети со нивната смеа сега одекнуваат со отсуство.

Моментите што некогаш се споделувале, сега се нецелосни.

Не се жали само нивното отсуство, туку и загубата на она што било и на она што можело да биде.

Некои можеби ќе прашаат: „Дали и понатаму тагуваш?“, како времето да треба да ја намали тежината на љубовта што некогаш постоела.

Но, тагата не е нешто што треба да се прегази, ниту е нешто што може да се мери со календар.

Таа е вткаена во душата, таа е одраз на длабочината на љубовта што некогаш била дадена и примена.

Сепак, дури и во длабочините на тагата, постои издржливост.

Има тивка сила во носењето спомени, во учењето како да се живее во свет кој се чувствува поинаку.

Тагата не значи да се биде заглавен - таа значи да се оддаде почит на изгубеното додека се оди напред.

Тоа е доказ дека љубовта не згаснува. Се трансформира.

Па, нека има тага. Нека постои без срам. Тоа не е слабост, туку љубов која продолжува надвор од загубата.

Некои можеби не разбираат, но постојат такви кои знаат дека тагата не е знак на одбивање да се продолжи понатаму - тоа е доказ на љубовта која никогаш нема да згасне.

Извор / фото: Freepik.com