За четирите годишни времиња... И за тебе!

Пролет е.

Сонцето создава

светлина во очите,

а дождовите

ми го будат срцето.

Ти ме освојуваш

со ведрина на ликот.

Ѕвездите шепотат за нас,

додека јас со потпетиците

ги галам плочниците

кои ги бројат

чекорите наши.

Боите на пролетта

насмевка на усните

ми предизвикуваат.

Лето е.

Капките од пот

се лизгаат по телото.

Сушата граба

сè пред себе,

очајно очекуваш

капка вода.

Капката ти ги допира усните.

Замислуваш дека

тоа сум јас.

А јас...

Некаде далеку сум.

Се трудам да заборавам.

Една пролетна бајка

оставена да умира

на јулскта пладневна жештина,

а беше толку нежно кревка.

Есен е.

Бурите не застануваат.

Плочниците плачливи жалат.

Одново ги чекаат

нашите чекори.

Ти и твојот чадор

се спротивставувате

на ветрот, маглата и студенилото.

Јас го вдишувам

мирисот на

штотуку испечените костени,

сокриена покрај

топлото огниште.

Без тебе.

Очекувам реинкарнација

на нашата љубов

и моја метаморфоза.

Ја очекувам другата во мене

да се разбуди,

да се заљуби.

Зима е.

Снегулките

безмилосно ги покриваат

последните златни ливчиња

кои останале од есента.

Ти ја прикриле трагата,

залудно те барам...

Сега знам дека уништивме нешто

во нас, нешто што беше

кревко и кршливо.

Студени северни ветришта

со огромна острина

ми го гребат лицето.

Ни капка крв.

Крвари само душата моја,

крвари и плаче...

За тебе.

Автор: М.К. | Црнобело