Зошто загубата на домашно милениче боли (речиси) идентично како загубата на блиска личност?

Сопствениците на домашно милениче ќе се согласат дека ниту еден збор не може да ја опише радоста и љубовта која самите миленичиња безусловно ја носат во домовите.

Домашните миленици се нашите совршени партнери. Тие секојдневно нè пречекуваат на врата, нетрпеливо чекаат да го соблечеме палтото и веднаш да почнеме да си играме со нив, можат да изведат безброј трикови за да нè насмеат, едноставно тие се фантастични најдобри пријатели кои нудат безрезервна љубов.

Нашите миленици се секогаш тука за нас и кога се чувствуваме тажно или осамено, кога ни треба удобност и пријатна прегратка, кога сме среќни што животот понекогаш знае да биде преубав, за да е вистинит.

Горенаведените констатации се нецелосни, но и повеќе од доволен доказ за тоа колку премногу би било тешко збогувањето со домашното милениче.

Загубата на милениче е трауматично и болно искуство, бидејќи истото всушност значи опростување со најдобриот пријател, член од семејството.

Група истражувачи се обиделе да испитаат колкава е болката почувствувана по губењето на домашното милениче.

Според healthyfoodhouse.com, студија спроведена на oдделот за психологија на Универзитетот во Мексико, истражувачите ги испитувале луѓето за нивните чувства по загубата на нивното милениче и сите се согласиле дека болката е премногу силна и длабока.

Хавајски истражувачи дури откриле дека болката по смртта на домашно милениче обично трае многу подолго од болката што ја чувствуваме од загубата на некој близок човек.

Ова може да се објасни со фактот дека сопствениците на домашни миленици се толку длабоко поврзани со своите сакани миленичиња, што наголемо страдаат бидејќи ја изгубиле нивната сродна душа.

Домашното милениче може да симболизира дете, брат или сестра, најдобар пријател или долгорочен придружник. Кучињата и мачките живеат во просек 13 години - доволно време вистински да влезат и да живеат во нашите срца.

Тие стануваат дел од нашето семејство и секојдневниот живот. Нашата утринска рутина не е целосна без присуството на малите, неодоливи очиња кои единствено чекаат да се разбудиме.

Како луѓе, ние ги доближуваме миленичињата со нашите мисли, емоции и идеи.

Заедничкото верување дека сопствениците изгледаат како своите миленици можеби не е вистина во буквална смисла, туку повеќе фигура на говор што укажува на тоа дека нашите миленици се всушност наше огледало.

Кога луѓето кои никогаш не чувале домашно милениче, на пример куче, ги видат своите пријатели - сопственици на кучиња како жалат за загубата на нивното домашно милениче, тие веројатно мислат дека сето тоа е малку претерана реакција, на крајот на краиштата, тоа е „само куче“.

Сепак, оние од другата страна на фронтот, целосно ја знаат вистината: Вашето сопствено милениче никогаш не е „само куче“.

И покрај она што некој го вели, вашата тага поради загубата на сакано милениче е апсолутно валидна.

„Нашите миленици стануваат дел од нашето семејство“, изјавува Стејси Кајзер, лиценциран психотерапевт со седиште во Јужна Калифорнија.

„Тие се поврзуваат со нас, нè штитат, не ни зборуваат, не се жалат…Tие се навистина тука за нас кога ни требаат“.

Важно е да се признае дека солзите, срцевата болка, фрустрацијата и тагата - се вистински и легитимни.

Некои луѓе наоѓаат утеха во тоа да бидат што повеќе активни и да се дружат со пријатели кои ги разбираат и поддржуваат. Други пак, претпочитаат да останат дома гледајќи филмови кои ќе им помогнат да ги надминат своите чувства.

За сите оние кои некогаш се соочиле со загуба на домашен миленик:

„Можеби тие не се целиот наш живот, но ги прават нашите животи целосни, а љубовта не знае за граница, ниту по отчукувањето на часот на разделба. Запомнете го тоа“.

Мила М. | Црнобело / фото: depositphotos.com