Те прогласувам за виновна...

Штотуку излегов од бањата, косата сè уште ми е водена, ни телото не ми е суво, пробав да ги скријам солзите губејќи се во долгочасовно туширање, размислував за сѐ околу мене, некако како никогаш да не можев да престанам да размислувам...

Постојано имав некои калкулации во главата, не можев да се опуштам, како светот да беше премногу. Седев на фотелјата, гол, со целиот срам, со секој грев на моето тело.

Сакав да ти се јавам, бев слаб, сакав да разговарам со некого, но имав нешто што ми ги запираше чувствата, не сакав да бидам слаб, не смеев, барем не пред другите. Бев научен солзите сами да се исушат, бев научен да ја загушам тагата додека не скапе во моето тело. Не знам зошто беше така, но така научив да постојам, живеејќи во ова сурово општество.

Наместо да те слушнам решив да напишам нешто кое ќе ти го дадам при нашата прва средба, нешто што ми тече низ вените и ми го забрзува дишењето, чувства кои прават влакната на моето тело да се исправат и да го напуштат истото за момент, толку искрени чувства.

Пред да дојдеш во мојот свет јас не знаев за исполнетост, пред да се појавиш не знаев за живот, пред да постоиш не знаев дека приказната може да има среќен крај. Можеби сега сум слаб, но верувај заради тебе научив да бидам силен секој ден, да бидам насилен и брутален кон секој кој ќе се обиде да го повреди она што го имаме ние.

Ти ја имаш таа моќ да ја испиеш тагата додека лежам така скршен и гол, ти знаеш да го преземеш воланот кога јас ќе ја изгубам контролата, ти си мојот виновник. Обожавам да си мојот виновник за сѐ.

Виновна си за мојата насмевка и мојата среќа.

Виновна си за крадење на моето срце и заробување на сите мои мисли.

Виновна си за тоа што јас го најдов гласот во мојата глава.

Виновна си за секое утро исполнето со живот.

Виновна си за секоја топла ноќ во твојата прегратка.

Виновна си што веќе не се чувствувам прогонет.

Виновна си за моето исцелување.

Ми требаш крај мене, за повторно да те обвинам, бидејќи очигледно ти не знаеш да го почитуваш кодексот на светот штом имаш толку обвинувања од моја страна. Ми требаш кога ќе се изгубам во светот. Сега ми треба твојата прегратка и убедувањето кое знае да ми го промени животот, се сеќаваш нели?

“Светот има две бесконечности, ниту еднен настан не е случаен, ниту еден настан не се случува само еднаш, за еден има минус еден, така и за бесконечноста има минус бесконечност. Зошто лоши мисли, зошто тагување?

Она што поминало а не се искористило, ќе дојде барем уште еднаш според теоријата на бесконечностите. Тогаш ќе бидеш посилен, тогаш поучен од претходниот пат ќе успееш и ќе сфатиш дека залудно си го потрошил времето тагувајќи”, ми рече еднаш, ако паметиш.

“Тоа навистина ли доаѓа од срцето?”, те запрашав со сомнеж.

“Уште подобро, тоа доаѓа од мојата глава”. Одговори ти со твојата таинствена женска насмевка.

Гледаш, повторно си виновна, се потсетив на твоите зборови и веднаш изнуди насмевка на моето скислено лице, виновна си за промената на моето расположение. Но, знаеш што, не сакам никогаш да престанеш да бидеш виновна за работите кои ме прават среќен. Сакам да бидеш мој дежурен виновник за навек.

Сега се смеам сам, воден и гол, како потсетувањето на тебе да беше мојата света вода со која го изгонив ѓаволот и сите грижи престанаа. Не сакам никогаш да заврши, колку е убаво кога ќе го пронајдеш својот виновник си помислив и запалив цигара. Сакав да ја осветам просторијата со чадот на тоа сознание.

Н. Буџак | Црнобело