За златната девојка со цвеќиња во косата и бурни очи кои предизвикуваат невреме...

И ги гледав цртите на лицето, косата опуштена и зафатена наназад, веѓите толку соодветни на очите и на бојата од косата, нејзините јаболкници убаво истакнати, не сум сигурен дали поради пудрата и руменилото или природно и беа такви, но беа фасцинантни, а тука се и нејзините полни усни толку врели и убави што би ги грицкал.

Линијата на нејзиниот нос беше целосно пропорционална со останатите делови од неа. Сакав да ја допрам, толку сакав да ги закопам прстиве во таа дивурија и метла што ја нарекува коса.

Сакав да ја наежам и освојам па никогаш да не посака некој друг, да вреска при помислата на мене и да ја немам, засекогаш да ме сака и да ме бара. Да ѝ бидам прв во мислите и да посакува да биде моја. Да ја завиткам во бели свилени чаршафи на 21 кат од некој убав пентхаус, со малку вино и убава музика. Да ја заведам за да ја оставам.

Имаше насмевка што го осветлуваше целиот мој универзум чиј центар беше.

Ми беше планета, моја и сопствена и цела грижа беше оставена на мене, а јас со притисоците не се справував добро. Е затоа таа беше паметна, јас не ја заведов, туку таа мене.

Ме натера да ја сакам, дрско и само со погледи додека јазикот ми вибрираше од неа.

Влакненцата на ушите ми се креваа при нејзиниот цветен мирис и моите груби прсти ги валкаа нејзините меки рачиња.

Кога се тресеше на студот моите јакни не ѝ беа потребни туку и бев потребен јас.

Во пролет само сакаше ѕвезди да гледаме под отворено небо легнати на трева цитирајќи романтична поезија.

Ме влечкаше по најчудните места во светов и ме прошета по нејзиниот карактер давајќи ми целосна тура, а нејзините маани никогаш не беа доволни за да го засенат тој весел карактер и таа нежност.

Здивот ми беше координиран со нејзиното дишење и свиткана во мојата стара кошула ја гледав како спие, косата послана по перницата скоро целосно прекривајќи ја и рацете толку силно го држеа јорганот како да и зависеше животот од тоа.

Таа девојка пушташе корени внатре во мене, а јас морав да ги пресечам.

Нејзината добротија ме оплеменуваше и ме прочистуваше. Нејзината неподносливо слатка и ужасно прекрасна реа си го беше нашла местото помеѓу моите работи оставајќи по малку на секаде за да ме следи додека спијам, а кога не спиев будно да ја сонувам.

Нејзиниот разум дрско си поигруваше со моите мисли шетајќи ги по мојата глава правејќи таква ужасна бучава што закочив и замрзнав на цели две секунди што и беа доволни за да ме погледне и да сфати дека не сум во ред.

И без очила и леќи знаеше да ме прочита како селски буквар додека јас бев во бунило.

Брзо сфаќаше, немаше потреба од објаснување. Ја сонував како си оди, како ме погледнува и ми се насмевнува без да ми замавне па се врти и си заминува полека.

Пискав и пискав „НЕЕЕЕ“ „НЕЕЕ“ и се разбудив облеан во пот брзо станувајќи и погледнувајќи на секаде по шкафчињата дека нејзините работи навистина ги нема, а на ноќното масиче оставено парфимиран плик со уреден црн ракопис со моето име.

Можеби не беше машки солзите да ми течат по лицето и моториката на рацете да не ми функционираше, но попуштив, еднаш и попуштив на гордоста и на сите мои верувања. Поради неа.

Поради златната девојка со цвеќиња во косата и бурни очи кои предизвикуваат невреме.

С. С. | Црнобело