Кога врската станува навика

Во долгите врски постои некој период кога почнувате да се чувствувате „сигурно“ и тоа ви причинува задоволство. Проблемот е што постојат партнери...

...кои тогаш престануваат со обидите да ја импресионираат саканата личност, престануваат да се трудат, претпоставуват дека сè и засекогаш ќе остане исто – и тогаш доаѓа моментот кога почнувате да се чувствувате сигурно, а всушност почнувате да ја губите саканата личност.

Никој не сака да го гледаат како нешто што се подразбира. Како да е дел од мебел што секогаш ќе биде тука (барем додека не го исфрлат за понов и поубав), како некоја работа која нема своја волја ниту свои потреби и со неа можете да правите што сакате.

Не се подразбира дека саканата личност секогаш ќе биде тука за вас, не ако престанете да се трудите и понатаму да се чувствува сакано.

Секако, убаво е да се чувствувате сигурно. Убаво е ако можете да се опуштите. Убаво е да знаете дека саканата личност ќе биде покрај вас и во неволја и во помалку убави моменти.

Ако помеѓу вас постои љубов, почитување и меѓусебна подршка, саканата личност навистина ќе биде покрај вас и кога ќе ви биде тешко, кога ќе имате проблеми, кога ќе дојдат неволји и стресни периоди и кризи. Само, за да постои таа љубов, почитување и меѓусебна подршка, неопходно е да се одржува.

Како тука се вклопува приказната за опуштеноста и чувството на сигурност? Кога сте во долга врска, не морате секој час да се докажувате, не морате целата своја енергија да ја усмерите на освојување.

Но, не треба да се заборави дека од време на време треба со нешто да ја импресионирате саканата личност и со нешто конкретно да и покажете дека ја сакате и дека ја посакувате. Не е лошо од време на време да и се додворувате.

Оној момент кога ќе престанете со сето тоа, тоа е моментот кога почнувате да ја губите.