„Еден ден децата ќе ме прашаат вреди ли да се биде мајка: Што ќе им одговорам?“

„Беше бучно, беше толку многу бучно, премногу често, но тишината што се јавуваше во вашето отсуство ме распарчуваше...“

„Еден ден децата ќе ме прашаат:

‘Како изгледаше тоа, мамо?’

‘Како ти успеа тоа, мамо?’

‘Дали секогаш ќе бидам изморена, мамо?’

‘Дали вреди, мамо?’

Ова се работите што ќе им ги кажам.

Ноќе немаше спиење и одмор, но ноќите беа богати поради вашето присуство.

Моето тело ги изгуби фигурата и формата, но моето срце почна да гледа јасно.

Нашиот кревет беше ретко празен, но никогаш не посакав таа топлина да исчезне.

Копнеев по мирот кој го имав кога ќе заспиевте, но ми недостигавте кога ќе си легневте.

Мразев гледајќи како исчезнуваат вашите малечки раце, но обожавав да гледам како станувате личностите кои сте сега.

Беше бучно, беше толку многу бучно, премногу често, но тишината што се јавуваше во вашето отсуство ме распарчуваше.

Ми беше многу лесно да го изгубам од вид татко ви, но се боревме напорно за нас и се надевам дека го забележавте тоа.

Попладневните часови понекогаш се протегаа во вистинска вечност, но гледав како годините одминуваат со еден длабок здив.

'Танцував' помеѓу работата и домот, но вие ме сакавте без оглед на времето што ви го давав.

Во една пригода им се воодушевив на водите и планините, но потоа уште повеќе се зачудив од мистеријата што ја носите вие.

Беше тешко, толку многу тешко, но радоста се случуваше без причина, ограничувања, немаше граници.

Никогаш не можев да ја сфатам смислата на сето ова, но и покрај тоа ве сакав неизмерно.

Еден ден, тие ќе ме прашаат...

И ова се работите што ќе им ги кажам“.

Извор