Никој не ме подготви за уморот со дете од 2-3 години (потешко е и од бременост и од новороденче)

Никој не ме подготви за уморот со дете од две-три години.

Уморот за време на бременост? Тоа е посебна приказна.

Ти расте цел човек во тебе. Телото те боли, ти е мачно без причина, а одењето до фрижидер изгледа како цела вежба.

Но, барем тогаш луѓето ти велат да се одмориш. Ти нудат стол. Можеш (понекогаш) да дремнеш без осуда.

Уморот со новороденче? Тоа е режим на преживување.

Будна си цела ноќ, без сон, а телото сè уште закрепнува од раѓањето.

Постојано доиш, храниш и го гуглаш секој звук што го прави бебето. Но, сепак… има некоја мирнотија. Можеш да седнеш. Да го држиш и да дишеш некое време.

Ама уморот со дете од две-три години?

Тоа е хаос.

Кога не ти виси на врат, трчаш по мини торнадо, кое има свои мислења, брзина, глас и нула страв.

Преговараш за чорапи што и онака сам ќе ги соблече и за формата на грицките.

Бришеш лепливи рачиња додека одговараш на 47 прашања и се трудиш да не се качи на масата како планинска коза.

Тоа е физички умор. Емоционален. Ментален.

Тоа е „те молам престани да го лижеш подот“ умор.

Тоа е „зошто плачеш затоа што ја излупив бананата?“ уморот.

Тоа е „само што седнав“ уморот.

Нема сомнеж дека уморот во бременоста беше тежок.

Уморот со новороденче беше брутален.

Но, уморот со дете што трча и вика е како олимписка дисциплина.

Па, ако си сега во тој период, со кафе во рака, коса врзана во брза пунџа, живееш на грицки и чиста волја - не си сама.

Те гледам. Ти оди одлично.

И да, сосема е во ред да се затвориш во тоалет на минутка.

Извор

фото: depositphotos.com