„Одлучив да не се шминкам една седмица и да видам дали ќе се сакам без шминка“

„На првиот ден од експериментот се сретнав со мајка ми и таа првото што ме праша беше: „Каде ти се веѓите?“, потоа пријателката ме праша дали сум болна, но партнерот...’, раскажува Јулија за својот експеримент да не се шминка 7 дена.

За многу жени утрото започнува со нанесување шминка на лицето. Повеќето жени едноставно сакаат шминка и сакаат со нејзина помош да ја истакнуваат убавината на своето лице.

Но, новинарка по име Јулија за порталот Bright Side одлучи да направи експеримент.

Таа раскажува за нејзиниот експеримент:

„Се шминкам уште од средно училиште и нема шанси да излезам од дома без шминка на лицето. Кога немам шминка се чувствувам чудно и можеби експериментов беше токму поради тоа – да се обидам да се сакам себеси таква каква што сум, вистинската јас.

Инаку, мојата секојдневна рутина со шминката вклучува пудра, сенки за очи, ајлајнер, маскара, па дури и фиксатор за шминка. Исто така користам и руменило и силни кармини, особено за вечерните пригоди.

Сето ова си забранив да го ставам на лицето во наредните 7 дена.

На почетокот од експриментот се прашував „Каде отидоа моите веѓи?“, не бев навикната да ги гледам така бледи.

Инаку, не можам да кажам дека имам лоша кожа. Се разбира, имам мали несовршености како црвенило на образите, тенка кожа под очите, но генерално ништо катастрофално. Но, проблемот е што изгледам како да немам веѓи.

Тие се многу светли и тенки и на места не се видливи. На почетокот помислив да ги исцртам барем малку со моливче, но се потсетив дека реков дека воопшто нема да ставам шминка.

На првиот ден од експериментот се сретнав со мајка ми и таа првото што ме праша беше: „Каде ти се веѓите?“, а потоа праша зошто не сум ги нашминкала очите. Ѝ кажав за експериментот и ѝ се пожалив дека без шминка се чувствувам како без облека. Таа слатко се насмеа и се обложи со мене дека нема да издржам ниту до вториот ден.

Неколку дена подоцна се сретнав со една пријателка за да одиме на кафе. Ме зјапаше чудно долго време, а потоа се одлучи да ме праша дали сум болна. Морав да ѝ кажам за експериментот и истовремено да ја убедам дека сум совршено здрава.

Инаку, позитивна страна на експериментот е тоа што можев да се почешам за око и да не се грижам дека ќе се размачкам. Исто така, можев да си го допрам образот без страв дека ќе ја размачкам пудрата или дека таа ќе ми остане под ноктите. Плус при пробување на облека во бутици не бев под стрес случајно да не ги извалкам парчињата што ги пробувам.

Кратко кажано – животот ми стана полесен.

Продолжува на следната страна...