„Дојде како 13-то прасе, непланиран и доби најмалку внимание“ – Бившиот на Марија Микиќ за синот кој се роди 10 месеци по првото дете
- Детали
- недела, 12 октомври 2025
Марија Микиќ остана бремена со него само 1 месец по раѓањето на првата ќерка, а сега татко му Јован, за Милија пишува: „Не беше планиран, не беше очекуван, но токму тој беше оној дел од сложувалката кој недостасуваше за сè да добие смисла. Како што минува времето, така повеќе се гледам себеси во него. Тоа и ме радува и ме плаши, зашто добро знам каков бев“.
Марија Микиќ и нејзиниот поранешен сопруг Јован Пантиќ имаат две деца - Ѓурѓа и Милија.
Таа долго време се бореше со неплодност и јавно зборуваше за тоа па беше пресреќна кога ја доби ќерката, но ги изненади сите кога откри дека само еден месец подоцна, останала бремена со второ дете, синот Милија.
Сега, Јован откри дека всушност синот не бил планиран, туку едноставно се случило неочекувано, а неговиот карактер го поистоветува со себеси.
Во продолжение неговата емотивна
Мили дојде како 13-то прасе. Не беше планиран, не беше очекуван, но токму тој беше оној дел од сложувалката кој недостасуваше за сè да добие смисла. Отсекогаш некако беше по страна, најмалку внимание добиваше, а најголемо срце носеше во себе. Во очите имаше некаква тивка сила, онаа која светот ја превидува често.
Како што минува времето, така повеќе се гледам себеси во него. Мојот клон, мојата копија, моето продолжение. Тоа и ме радува и ме плаши, зашто добро знам каков бев.
Толку немирен и свој, што семејството не знаеше што ќе прави со мене. А искрено, ни денес уште не знаат што ќе прават со мене.
Разликата е во тоа што веќе не сум мал. Денес можам сè сам. Сè што животот ми фрла на грб, знам дека можам да го износам. Таков ков сум, научен да можам да понесам сè на грб.
Знаат кој сум и знаат дека можам сè, па макар и ако никогаш до крајот не дознаат како точно и што ќе направам.
Никој на овој свет не знае кој е следниот чекор што ќе го направам, кој проблем ќе го предизвикам, кого ќе насмеам, кого ќе збунам, кого ќе усреќам и кого ќе изненадам.
Не знаат кога ќе променам правец, кога ќе запалам оган, а кога некому ќе донесам мир. И никогаш нема да биде на чисто, затоа што таквите како мене, не одат по шаблон, туку со срце.
Семејството не знаеше дали да ме навредува или да ме прегнува, но на крајот секогаш добрината ја надминуваше мојата лудост. Гледам дека и тој го носи тоа во себе.
Бидејќи овој свет не ги разбира луѓето како нас. Поинакви, храбри, свои. Оние кои одат и прават што сакаат, тоа што ги прави среќни и не прашуваат кој што ќе мисли.
Оние кои прво живеат, а потоа објаснуваат.
Многумина нема да ја разберат таа слобода. Многумина ќе ја оспоруваат, погрешно ќе ја толкуваат и ќе раскажуваат свои приказни.
Но оние кои вистински ќе го познаваат, ќе знаат кој е тој всушност и тоа е најважно.
Ако од мене ја повлекол таа леснотија да не го интересира мислењето на другите и таа слобода да не мора никому да се правда, туку да го прави тоа што го прави него среќен, тогаш само терај мали.
На светот му требаат такви кои го поместуваат од место, па макар за другите тоа да се луди глави.
Те сака твојот луд татко.
М. М. | Црнобело
Би можело да ве интересира:
