Мајката на Ивона која загина во Кочани објави снимки од неа од настапот на ДНК: „Ги гледам последните моменти од мојата душа и нашите ангели“

Детали

сабота, 15 ноември 2025

„Последните видеа… последните мигови кога моето дете и другите ангелчиња уште ја чувствуваа младоста. Од таа иста ноќ започнува најголемиот мрак во мојот живот. Во 2:32 часот… таму на видеото, гледам нешто што не постои збор што може да го опише. Последниот здив на моето дете е снимен. Последната борба е снимена. Последната надеж — згаснала таму“ - пишува Стојка од Кочани, која ја изгуби својата Ивона во пожарот во Кочани. 

Стојка Иванова Антова е една од мајките која по кобниот 16-ти март, остана без своето чедо, како и многу други родители по несреќата во дискотеката Пулс во Кочани, која одзема 63 животи.

Ќерката на Стојка и Тошо, Ивона, го загуби животот на 21 година, а сега на нејзините родители им се останати само спомените кои засекогаш им се врежани во сеќавањата и душата, како и фотографиите и видеата од неа.

Покрај многуте трогателни писма и објави за ќерката, Стојка сега сподели емотивни видеа кои ја кинат душата.

Тоа се последните снимки од ќерката Ивона, додека се забавува на концертот на ДНК, без да знае дека токму таму, неколку моменти подоцна, нејзиниот живот засекогаш ќе згасне.

Во позадина се слушаат гласовите на Панчо и Андреј, додека за последен пат ги пеат нивните хитови пред публиката, зборовите „Ајде Кочани“, кои сега ни создаваат морници по телото, по трагедијата која засекогаш ја зави Македонија во црно.

Денес во 12:05 од Плоштад Македонија започнува Марш за ангелите, а родителите и роднините на оние кои го загубија животот во дискотеката „Пулс“ повикуваат на сплотеност и поддршка од граѓаните.

Прочитајте ја во целост објавата на Стојка:

Последните видеа… последните мигови кога моето дете беше живо, среќно, насмеано… кога уште ни светеше животот пред очи.

Ги гледам тие снимки и секојпат ми се ломи срцето — затоа што таму е нашата единствена ќеркичка Ивонче, со својата чиста насмевка, со својата душа полна со светлина, со песна, со игра… со младост што блеска.

Тоа се последните моменти кога ја слушнав нејзината смеа, последните секунди кога мојата душа ја видела радоста пред да ја згасне злото.

Последните видеа… последните мигови кога моето дете и другите ангелчиња уште ја чувствуваа младоста, животот, радоста.

Игри, песни, насмевки… тоа беа нивните последни моменти на среќа, последните секунди кога сè уште постоеше светлина околу нив.

Никој не ни знаеше дека тие кадри, тие песни и тие танци ќе станат најболната и воедно најсветата спомена што некогаш ќе ја чуваме.

Секојпат кога ќе ги пуштам тие видеа, срцето ми се распаѓа и се собира истовремено.

Ги гледам најубавите последни моменти од мојата душа, моето дете што блеска пред да биде згаснато.

Мојата светлина, мојата гордост… како да ми мавта од таму, од тој кадар, како да ми вели: „Мамо, гледај ме… тука сум“.

А потоа доаѓа ноќта што го уништи нашиот свет… од таа иста ноќ започнува најголемиот мрак во мојот живот.

Во 2:32 часот… таму на видеото, гледам нешто што не постои збор што може да го опише.

Во 2:34 часот… видеото што е мојот најголем кошмар, моментот кога започнува мракот што ми ја изеде душата.

Гледам како моето дете се турка кон вратата. Гледам функционери, луѓе, маса, хаос. Гледам како ја туркаат, како ја буткаат, како се бори да излезе, како бара само воздух… само живот.

Моето дете тука — чекор пред излез, чекор пред спас… а никој не ја прибрал. Ја туркале назад, ја газеле, ја удирале.

Гледам како се бори за здив, како паѓа, како ја покрива чадот, како ја губи свеста… како ја колнат тие последни минути.

Сè е забележано. Сè е заробено во тие секунди што мене ми се вечност.

Гледам како во паника, со глас што трепери, бара помош:

„Брат… помогни…“

И никој не слуша. Никој не протега рака.

Никој не го спасува најдрагоценото што сум го имала.

Гледам како ми ја буткаат, како ми ја туркаат пред вратата, како моето дете бара помош, рака, спас… како од очај му вели на момчето „брат, помогни“… а никој не ја слуша.

Никој.

Гледам како се бори за воздух, како сака да живее, како сака да излезе… гледам паника, страв, болка на моето единствено чедо што никогаш не смеело да ја почувствува.

Гледам како ја удираат, како ја газат, како паѓа, како ја гуши чадот, како се онесвестува…

Последниот здив на моето дете е снимен. Последната борба е снимена.

Последната надеж — згаснала таму, во тој хаос, во таа неправда, во тие минути што за мене се вечност.

Да можев да влезам во тој екран… да ја повлечам, да ѝ викнам „Иди кај мене!“… да ја гушнам, да ја скријам под срцето кое ја носеше девет месеци.

Да можев… животот ќе беше поинаков.

Но не можев.

И затоа живеам со болка што не заздравува, што не престанува.

Мајка сум што го изгуби детето, што ја изгуби душата, што остана без здив исто како неа.

Продолжува на следната страница...