Кристијан од Штип ја запроси саканата во Штутгарт: „Пред 8 години не ни успеа, сега се споивме пак и ја запросив по 6 месеци врска“

Договорот беше да се прошетаме и да седнеме во некој убав ресторан за после тоа да се прослави.

Снаата и мојата девојка заминаа да шетаат сами додека јас и брат ми отидовме да најдеме паркинг за автомобилот.

Тука моравме да ја излажеме дека не сме нашле брзо паркинг и затоа нè немало подолг период, поради тоа што телефонот ѕвонеше непрестајно зошто толку време не сме биле со нив.

Снаа ми знаеше но мораше да лаже и да се преправа дека и таа е нервозна и да прашува по телефон каде сме досега.

Прстенот пред да тргнеме од Македонија некако успеав да го спакувам меѓу алиштата во куферот, додека пак, кога стигнавме одма го предадов на снаа ми да го скрие.

Интересно беше тоа што кога одевме на шетање, кога воедно требаше да се случи и целиот чин, јас го имав прстенот во џеб во капутот и цело време се плашев да не го забележи.

Таа е таква слатка мала зимурлива и нонстоп раката ја става во мојот џеб, но за среќа добро поминавме и сè беше прекрасно.

Трема имав премногу, исто така и возбуда, цело време се вртев и го прашував брат ми дали доаѓаат, дали го гледа некаде помеѓу луѓето.

Не беше тешко да се направи мало, а слатко изненадување, доволно да израдуваш некого.

Организацијата траеше неполни 2 дена, а плановите што и каде да биде ги направив 2 недели пред да дојдеме во Германија.

Нејзините реакции беа преслатки, со солзи доаѓаше накај мене, што нè расплака и сите околу.

Одговорот го добив уште одма, низ солзи и насмевки, ова чувство е едно од најубавите во животот, верувам кој осетил знае“.

М. М. | Црнобело