Астрологот Зоран Крстевски: „Станав самохран татко кога децата имаа 3 и 6 години, се видов во наталната карта на сопругата“

Бракот си тече, ама нормално, доаѓа до некои недоразбиња.

Не доаѓа до неверство, ниту она, ниту јас некоја сум нашол па сум отишол, туку она што викаат политички - идеолошко карактерни разлики.

Во тоа време имаме два стана, еден во Аеродром, еден во Кисела Вода.

Во Кисела Вода работам со клиенти и имам клуб, имам школо за астрологија, а во тоа време работам и како новинар во весник.

Размислувам, ама малку притиснат и од неа, одам во непознато, под кирија. Замисли, од два стана - одиш под кирија.

А сум вложувал во нив, таа не беше толку финансиски моќна, иако имаше родители кои 50 години работеле во Германија.

Во бракоразводната парница, ќерката Венера ми рече дека имам одврзани раце, само да ја кажам вистината.

Таму реков дека ќе ги земам (децата) и дека не треба алиментација. Парничарките и судијката се чудеа“, раскажува астрологот.

Лазаров го прашува зошто се чуделе, дали затоа што децата остануваат со мајката, на што Зоран му одговара:

„Не е правило дека таткото треба да ги земе децата. Второ, ретко кој се откажува од алиментација.

А реално и не треба неа да ја оптоварувам, она не е виновна за многу работи.

Од овие таму не сме добиле финансиска поддршка, скоро во ништо. Ова за децата зборам.

Мене не треба ништо да ми дадат. Неа ја ослободувам, зашто оправдано треба да ја ослободам.

Во случајов влегувам под кирија, а знаеш ли што значи од старт да бидеш -20.000 денари?

Треба за децата да обезбедиш, треба тотално да се реорганизираш. Децата во тоа време имаа 3 години и 6 години.

Во тоа време ме чека и магистратура, треба да сум послободен за да ги завршам обврските.

Ме чекаа деца кои треба да ги носам во градинка, забавиште. Поддршка немам којзнае каква, освен мајка ми.

Мојата жена во тој момент не беше способна да одговори на задачите, така беа поставени работите, така се договоривме, иако кога сакаше можеше да ги гледа децата, да ги земе.

Во тоа време имав една партнерка која ми помагаше околу децата, се наоѓаше.

Ако ти кажам дека тој период беше најдобриот во мојот живот... прво си со децата, второ си играш, сакаат да се смеат, се забавуваш, едното тука, другото тука. Не е голем стан, ама има топлина.

Затоа мора да оддадам признание на сите кои биле самохрани родители.

Тој товар е многу голем, голема е и одговорноста.

Неопходна е Божја помош, здрав ум и финансиска сигурност за надминување на егзистенцијалната неизвесност.

Точно е дека стартуваш од нула, но играш на карта афирмативно - ти си со децата, имаш цел.

И ретко кој знаел за овие работи, некои блиски, еден професор, некои братучеди. Никој не знаел“.

Погледнете го целиот разговор во видеото: 

А. Ј. | Црнобело