Сопругата на Андреј ДНК со болно сеќавање: „Не сакав да влезам да го препознаам, им кажав не знам дали ќе издржам, а имам малолетна ќерка“

 

Во болницата како се движев по ходникот слушав вресоци и лелекања, буквално во хорор филм.

Несвесно сум завршила во просторија која е соба за препознавање, каде беа сите загинати.

Барајќи го сопругот никој не ми обрна внимание да ми помогне, да провери дали е на списокот и случајно еден инспектор ме сретна во таа просторија, се претставив кого барам и веќе влегов во една просторија каде бев известена дека мојот сопруг е починат.

Бев на некој начин принудена да одам да го препознаам, иако не бев во состојба воошто да влезам таму и не знаев на што ќе наидам.

И ги замолив да не ме форсираат, затоа што не знам како и дали ќе го издржам тоа, а дома имам малолетна ќерка и морам да сум силна за неа.

Препознавањето го изврши најдобриот другар на Андреја, Славко, со којшто секој ден беа заедно.

И кога се врати веќе од просторијата, ми се појави една зелена фаца, кадешто сфатив дека тоа е вистина.

До последен момент мислев дека ќе го најдам некаде и ме водеше мислата дека е на распит.

Секоја минута за мене беше една година. Секакви сценарија ми се вртеа, но не и дека не е меѓу живите“.

Подкастот на Ландов „Претрес“ каде Наталија зборуваше за смртта на сопругот (од 1:16 минута):

С. С. | Црнобело