Македонски свадбен фотограф: „Немам отидено на одмор, очите ме печат, а невестата притиска: ‘Кога ќе ни биде готов материјалот?’“

За сите други е обичен вторник или среда, а за мене е уште еден ден поминат во истата столица, пред истиот монитор, меѓу четири ѕида.

Светот надвор си живее, луѓето шетаат, а јас седам и се борам со терабајти податоци, конвертирање, рачно дотерување бои, и качување материјали по платформи и линкови чии проценти ги гледам како бавно се полнат до зори.
А на екранот?

На екранот го гледам татко ти како ти ја држи раката пред да те предаде. Го гледам оној невидлив трепет во неговата брада и солзата што брзински ја голта за никој да не го види ранет.

Ја гледам мајка ти како ги стиска дланките од возбуда, ги гледам прегратките од бабите и дедовците кои со последната сила ве прегрнуваат за среќа, го гледам вашиот прв бакнеж...

И додека ве гледам вас како го живеете најубавиот ден, сфаќам една сурова вистина: вие тој ден го проживувате за неколку часа. Јас го живеам со месеци.

Живееме во свет каде што сè стана инстант. Брзо кафе, брзи пораки, брза храна... па и свадбиве ги претворија во фабричка лента.

Свесен сум дека над 60% од луѓето во бизнисов ова го работат како втора или трета работа.

Одработуваат смена во државно или во фабрика, па викенд ќе сними свадба, за една недела ќе фрли еден готов, евтин филтер преку фотографиите, ќе ги залепи видеата набрзина и ќе ви прати еден брз линк само за да си ги земе парите.

Но, знаете ли што е брзата испорака?

Брзата испорака е убиец на емоцијата. Тоа е индустриска пластика.

Кога се брза, се пропуштаат оние ситни и невидливи нишки што му даваат душа на видеото. Се пропушта онаа тивка воздишка, оној нежен допир со раката, онаа топла сенка на лицето.

Со брзање се добива мртов и бездушен фајл што изгледа исто како милион други.

Продолжува на следната страница...