Поучна приказна: „Скршив шолја, мајка ми ми залепи шлаканица, но една бабичка ѝ одржа лекција“

„Мајка ми ми залепи шлаканица и почна да ми вика. Плачев, се плашев од уште еден удар, устата ми се тресеше. Потоа, бабичката ме фати за рамо, ме тргна од мајка ми...“

Кога бев мала мајка ми секогаш ме казнуваше, за каква било грешка. Без разлика дали сум истурила брашно, скршила чинија, извалкала фустанче, едноставно за сè што сум погрешила.

А јас пак бев едно од оние деца на кои постојано им се случуваат такви работи, без никаква лоша намера.

Еднаш, мојата мајка беше испратена дома кај една поранешна колешка, која одамна беше отидена во пензија, да ѝ честита годишнина во име на компанијата.

Бидејќи немаше со кого да ме остави, морав да одам таму со мајка ми.

Бабичката, нејзината колешка, имаше околу 75 години, а на полицата имаше прекрасен порцелански сервис со цветови. За гости, се разбира.

Таа одлучи да нè послужи чај во тој сервис и јас додека се врткав околу неа, обидувајќи се да ѝ помогнам, скршив една од шолјите.

Мајка ми ми залепи шлаканица и почна да ми вика. Плачев, се плашев од уште еден удар, устата ми се тресеше. Потоа, бабичката ме фати за рамо, ме тргна од мајка ми, а на неа ѝ рече:

„Престани да му викаш на детето. Што е толку страшно? А ти да ја скршеше шолјата, ќе требаше јас да ти викам на тебе?“

Мајка ми се засрами. Старицата продолжи:

„Парче порцелан не е вредно ниту за детските солзи, ниту за твоите нерви. Гледајте на тоа вака, сервисот беше за 6 луѓе, сега е за 5. А повеќе од тројца нема ниту да ми дојдат во животот. А дури и да дојдат, зарем не можат да пијат од обични шолји?“

Потоа, извади нова шолја и стави чај како ништо да не се случило.

А кога си заминувавме, тацната која остана без пар (поради скршената шолја) бабичката ми ја завитка во весник и ми ја даде.

Денес, повеќе не се сеќавам на името на бабичката, но се сеќавам на оваа лекција, која ја запомнивме и јас и мајка ми до крајот на животот. Иако, таа никогаш не ми го призна тоа.

Таа повеќе не е жива, а тацната е во мојот стан. Кога децата ми се немирни, очите ми паѓаат на цветната тацна и повеќе немам желба да викам по нив или да ги удрам.

Извор