Вистинска лекција за трпението

Напишана од таксист во Њујорк:

Пристигнав на адресата и свирнав. Почекав неколку минути и свирнав пак. Бидејќи ми беше последен патник дента си помислив да заминам, но наместо тоа ја паркирав колата и чукнав на вратата...„Само момент“ одговори постар женски глас. Слушнав дека нешто се влече по подот од внатре.

По подолга пауза, вратата се отвори. Ниска женичка во 90-тите стоеше пред мене со куфер во раката. Носеше кариран фустан и изгледаше како од филмовите во 40-тите. Внатре станот изгледаше како во него да не живеел никој со години. Целиот мебел беше прекриен со чаршафи.

„Ќе сакате ли да ми ја понесете торбата до автомобилот“ – ме запраша. Го зедов куферот и го ставив во багажникот, па се вратив да и помогнам на жената и под рака полека ја внесов во колата.

Таа постојано ми се заблагодаруваше за мојата љубезност. „Не е ништо“ – и одговорив. „Само сакам да ги третирам патниците како што би сакал да биде третирана и мојата мајка“.

„Ох, ти си толку добро момче“ – ми рече бабичката. Ми подаде ливче со адреса каде требаше да ја однесам, па запраша – „Ќе може ли да возите преку центарот на градот?“

„Тоа не е најкраткиот пат“ – и одговорив брзо.

„О, ако, не е важно, не се брзам“ – рече таа. И онака одам кон домот за старци.

Погледнав во ретровизорот. Нејзините очи беа сјајни. „Немам семејство“ – продолжи со мек глас. „Докторите велат дека нема да живеам уште многу...“

Тивко ја запрашав: „Од каде сакате да ве носам?“

Следните два часа се возевме низ градот. Бабичката ми ја покажа зградата каде во младоста работела како оператор за лифтови.

Возевме и низ областа каде живееле со сопругот само што се венчале. Застанавме и пред еден магацин за мебел кој некогаш бил сала за балови и каде танцувала како девојка.

Неколку пати ме замоли да застанам пред згради или ќошиња. Седевме во темницата без да зборуваме.

Кога сонцето почна да се искачува на хоризонтот, таа одеднаш ми рече: „Уморна сум. Ајде да одиме сега.“

Молчејќи одвозев до адресата која ми ја даде жената. Беше тоа ниска зграда, со патче до вратата. Двајца негуватели излегоа веднаш пред вратата. Загрижено го следеа секое нејзино движење. Сигурно ја очекувале.

Го отворив багажникот и го зедов малиот куфер. Старицата веќе беше седната во инвалидска количка.

„Колку ти должам дете“ – ме праша посегајќи по ташната.

„Ништо“ – и одговорив.

„Но, мора да заработиш за живот“ – ми одговори таа.

„Има и други патници“ – одговорив тивко.

Речиси без размислување се наведнав и ја прегрнав. Таа ме стисна силно.

„И даде вистински момент на радост на една старица“ рече таа, „Ти благодарам!“

И ја притиснав раката. Позади мене се тресна вратата. Беше тоа звук на затворање на еден живот.

Немав повеќе патници таа смена. Возев бесцелно изгубен во мислите. Остатокот од денот не ми се зборуваше. Што ако истата оваа старица налеташе на лут и нервозен таксист кој нестрпливо ќе сакаше да ја заврши смената и да си оди дома? Што ако јас одбиев да ја носам по долгиот пат или ако свирнев само еднаш и заминев?

Кога ќе се навратам назад, мислам дека никогаш во животот не сум направил нешто позначајно.

Ние сме условени да мислиме дека нашите животи се вртат околу убавите моменти.

Но, убавите моменти често не фаќаат несвесни – за некои можеби ова изгледа како ситници, но за мене беше најубаво завиткан подарок.