Ти завидувам што ме имаш!

Убаво е кога имаш некој што те сака, а ти го чувствуваш тоа без тие два збора „Те сакам“ кои јас се плашам да ти ги кажам, но ги слушаш постојано во ритамот на моето срце.

Тие се излишни, но сепак легнуваат на твојата душа толку лесно, како добро вино на пијана љубов, но зошто се толку немирни кога ќе легнат на мојата душа?

Постојано се превртуваат и ме скокоткаат до солзи, понекогаш од тага, ретко од среќа.

Знаеш, ти завидувам што ме имаш.

Ти завидувам на сите бакнежи кои сум подготвена да ти ги дадам, бидејќи се толку полни со страст, обвиени во искреност, жедни за твоите усни.

Ти завидувам на сите прегратки што сум спремна да ти ги подарам, бидејќи твоите раце се како подарок за мојата половина, мевлем за мојата болка, убава болка што ми ја предизвикува твојот поглед и тоа пријатно гадење во стомакот кое ме тера да ја почувствувам играта на пеперутките во стомакот како мало заљубено девојче.

Јас не сум заљубена, јас те љубам, ја воочуваш ли разликата?

Те следам како сенка во мрак, тука сум, но не ме гледаш. Те следам како недела во понеделник, ме мразиш, но сепак ме посакуваш на почеток.

Те следам како дожд во трула есен, мојата половина крцка како кревок лист во твоите раце и полека се крши во твоите прегратки.

Те следам како страст во љубов, те опивам со неа.

Те следам како верност во надеж, неосетно, но сепак постојано. Те следам како молк во тајна, тивко, но лагодно.

Те следам како допир во секс, груб и нежен истовремено, влажен и сув како жежок асвалт во лето.

Те следам како солзи во тага, болно, но олеснително. Те следам како поглед во магла, матно, но напрегнато, не се откажувам од тебе.

А ти ме следиш, но како да не ме следиш.

Не ме следиш на начин на кој што јас го правам тоа, ја држиш мојата рака плашејќи ме дека ќе ја испуштиш, а јас твојата никогаш не би ја испуштила.

Знаеш, ете затоа ти завидувам што ме имаш...

Автор: Д.М. | Црнобело