„Моите родители дозволија да пораснам со таблет - станав зависен од интернет, немав детство“

„Гневен сум бидејќи знам дека можев да имам нормално детство, со вистински пријатели и искуства. Уште ги презирам родителите што ме оставаа во собата со мојот таблет и што ме претворија во чудак“.

Развојот на технологијата ни помогна во многу аспекти, но ни создаде и нови проблеми.

Според многумина, изминативе неколку години можеби најмногу загрижува фактот што бројни родители ги оставаат своите деца да користат уреди како таблет и смартфон без никаков надзор и без ограничено време.

Со ова, децата се изложуваат на секакви содржини, вклучително и работи несоодветни за нивната возраст.

Истовремено, експертите предупредуваат дека честото користење уреди од многу рана возраст негативно се одразува и врз психичкиот развој.

Бидејќи овој феномен стана чест, дури постои и назив за децата пораснати со уреди – iPad kids (iPad деца).

Корисник на Редит кој денес има 20-тина години вели дека и тој бил вакво дете, односно неговите родители му дозволувале да „виси“ на таблетот деноноќно.

Сега ги споделува последиците што ги трпи:

„Ако сакате хорор-приказна која ќе ви покаже колку е опасен феноменот ’iPad деца‘ и колку поопасен ќе стане, ова е тоа.

Пораснав во соседство каде што немаше ниту едно друго дете. Немаше никој на моја возраст, па бев многу изолиран.

Родителите ми купија таблет на Apple (iPad) во 2010-та, истата година кога излезе. Тогаш имав околу пет години.

Оттогаш станав зависен од Јутјуб и минував по цели денови гледајќи секакви содржини. Во текот на целото мое детство, не играв ниту еден спорт, немав ниту едно хоби и ретко излегував надвор.

Само седев дома во период од животот кога требаше да си играм со други деца надвор и да се социјализирам. Јутјуб и видеоигри, тоа беше сè.

Некогаш покажував интерес за некое хоби. Сакав да играм кошарка. Другпат се заинтересирав за паркур. Потоа и за боречки вештини. Гледав видеа каде што луѓе го правеа сето ова, па сакав и јас.

Но, родителите не им дозволија ништо. Им беше преголема обврска да ме носат каде било. Им беше полесно да ме остават со мојот таблет во мојата соба.

Никогаш не стекнав социјални вештини. Имам оштетен вид и сум практично слеп без моите очила.

Ми се чини дека целото детство ми помина за миг кога пробувам да се сетам на нешто, бидејќи ништо не се ни случуваше.

Првпат дознав за порнографија на 11-годишна возраст и веднаш станав зависен. Оваа зависност ме следеше неколку години.

Кога тргнав во средно училиште, не можев да се поврзам со никого.

Не можев да водам ни најобичен разговор. Не можев да стекнам пријатели.

Во сите четири години од средно, имав вкупно двајца пријатели.

Гледав како сите околу мене се дружат и некогаш плачев поради ова бидејќи јас не знаев како да се поврзам со други луѓе.

Кога зборував со некого, чувствував дека сум му одбивен бидејќи не ги разбирав социјалните норми.

Се чувствувам како тинејџерските години да ми беа украдени.

До денес се справувам со последиците.

Оттогаш има напредок, не во сè што ќе видам онлајн и ми се подобрија социјалните вештини.

Но, има проблеми на кои уште треба да работам. Мислам дека има штета за која не сум ни свесен.

Гневен сум бидејќи знам дека можев да имам нормално детство, со вистински пријатели и искуства.

Уште ги презирам родителите што ме оставаа во собата за да бидам воспитуван од интернетот и што ме претворија во чудак“.

Спирова С. | Црнобело