Што всушност знаеме за смртта и зошто умираме?

Многумина замислуваат дека во моментот на смртта, нивните глави ќе бидат тешки, ќе почнат да сонуваат и во еден момент едноставно ќе заспијат засекогаш. Но не е баш така.

Нашата свест останува будна додека умираме. Ова се должи на осцилацијата на мозочниот бран во церебралниот кортекс, свесен дел од мозокот, кој трае приближно 20 секунди по клиничката смрт.

Истражувањата врз лабораториските стаорци покажале дека активноста на мозокот се зголемува во моментот на смртта, што може да биде доказ дека мозокот ја задржува луцидната свест во раните фази на смртта.

Ова може да го објасни и фактот дека пациентите кои се вратиле во живот се сеќаваат на настаните што им се случиле додека биле технички мртви.

Мозокот може да се оживее

Истражувачите од Медицинскиот факултет Јеил неодамна примиле 32 мозоци на мртви свињи за тестирање. Тие го поврзале мозокот со вештачки систем наречен BrainEx и инјектирале раствор што го имитира протокот на крвта, така што кислородот, крвта и хранливите материи ќе влезат во сите ткива.

Целта на научниците била да се осмисли технологија што ќе ни помогне да го проучуваме мозокот и неговите функции потемелно, со цел да излеземе со нови начини за лекување на повредите на мозокот.

Смртта не е крај на сите делови од вас

Животот после смртта постои. Не, научниците не пронашле докази за задгробниот живот, но нашите гени живеат по нашата смрт. Во некои случаи, гените остануваат активни до 4 дена, што укажува на тоа дека умираме бавно, но не одеднаш.

Вашата енергија е сè уште жива

Дури и гените ќе избледат со текот на времето, а ние ќе станеме прашина. Но еден дел од човекот продолжува да живее - неговата енергија. Според првиот закон на термодинамика, енергијата што го води животот продолжува и никогаш не може да се уништи, само ја менува формата.

Искуството на блиска смрт е само екстремен сон

Некои летаат со нивните тела, некои доживуваат средби со починати роднини, некои гледаат светлина во тунелот ... Но сите имаат една заедничка работа – не знаат што им се случува. Искуството на смртта може да се поврзе со состојба на будност и спиење. Поточно,  искуство на клиничка смрт  се совпаѓа со прекин на РЕМ фазата на спиење и влез во будната свест. Сепак, ова е само теорија и не може да се земе како конечен заклучок.

И животните жалат за своите мртви

Теренски истражувачи виделе слонови како се збогуваат со мртвиот слон, дури и ако тој не е член на семејната заедница. Слично е и со делфините - тие го штитат телото на мртвиот делфин. И шимпанзата имаат обред на простување.

Ниту еден вид, освен човекот, нема обреди на погреб, но некои однесувања нé наведуваат да заклучиме дека и животните го имаат својот одговор на смртта.

Кој прв ги погребувал мртвите?

Се чини дека видот наречен Хомо наледи, изумрен вид сроден на Хомо Сапиенс биле првите “луѓе“ што ги погребувале мртвите. Во Јужна Африка е пронајдена една пештера за која се верува дека служела како гробишта. Имено, има стрмно искачување кон влезот на пештерата, па е тешко да се верува дека луѓето во тој дел од пештерата можеле да завршат случајно.

Зошто, всушност, умираме?

Кога ќе ги отфрлиме духовните теории, поентата е дека природата едноставно “завршува“ со нас во одреден момент. Успехот во животот, еволутивно гледано, се пренесува преку гените на потомството, така што повеќето видови умираат откако ќе завршат нивните плодни денови. На пример, лососот умира кратко време по оплодувањето на јајцата.

Човечкиот вид е фундаментално различен: ние инвестираме во нашите деца, затоа ни треба подолг животен век, за да се грижиме за нив, не само за децата туку и за внуците.

Ашера | Црнобело