Ако треба да ги избројам начините на кои ме сакаш...

Го гледаш доброто во мене, дури и кога самата сум неспособна да ја разликувам светлината од мракот…

Ја делиш мојата болка, а ја множиш радоста, ти си игривоста на моето срце и сјајот во моите очи…

Тука си, додека сите други се отсутни, подготвен да ме одбраниш и заштитиш дури и кога не го барам тоа од тебе…

Ме слушаш дури и кога сум си здодеала самата на себе, секогаш смирено, секогаш трпеливо…

Не се потсмеваш на моите соништа, напротив, ме охрабруваш да грабам подалеку и повеќе…

Ме почитуваш, не само во моментите додека сме заедно, туку и тогаш кога не можам да слушнам што зборуваш за мене…

Ме љубиш дури и кога си ми лут, дури и кога кажувам работи коишто не ги мислам, дури и кога ја губам контролата…

Би изодел пеш до крајот на светот ако тоа е условот за една моја насмевка кога сум бескрајно тажна…

Ми ги бришеш солзите додека плачам, ме лекуваш додека боледувам, ми ги стискаш дланките кога ми е студено…

Не ме уценуваш емоционално кога сум ранлива, не ме доклоцуваш кога сум на дното, не ми кажуваш „Ти реков“ кога не ми е дојдено да го слушнам тоа…

Со еден допир ми ја смируваш душата, ми ги залечуваш раните, ме исцелуваш од суровоста и болката на секојдневието…

Ме сакаш тивко, ненаметливо, без премногу помпа, со дела, а не со празни зборови, со исполнети, а не со празни ветувања…

Секоја моја потреба ја ставаш пред твојата, затоа што љубовта е жртва и компромис, а не натпревар на суетата и панаѓур на саможивноста…

Ме сметаш за пријател, љубовник, сојузник, партнер и другар, рамо до рамо, денеска и до века…

Ако треба да ги избројам начините на кои ме сакаш, ќе бројам додека дишам.

(О)Милена | Црнобело