Деветте збогувања со кои завршува секоја љубов

Тажната вистина за збогувањата е што вашите усни обично се последните кои ги дознаваат.

Првото збогување е распослано во 3 часот наутро, помеѓу две изморени тела, кои полека, но сигурно се раздвојуваат секое на својата страна во креветот. Нивните раце повеќе не се допираат.

Попрво цврсто би ги затвориле очите и би ја одмориле душата, отколку да гледаат во лицето кое некогаш обожаваа да го набљудуваат додека спие. Или сепак би гледале во таванот и би ги броеле сите пукнатини.

Второто збогување доаѓа во моментите кои ги минувате сами. Каде разговорите завршуваат, онаму каде што некогаш имало реки од зборови и случувања. Кога барањето на зборови станува измачување, нема назад.

Третото збогување доаѓа во ноќите кога сте одвоени, кога телото се тресе да го почувствува одамна заборавеното чувство на љубов.

Кога се согласувате на насмевката на непознатиот човек спроти вас, кога верувате на празните ветувања, додека телото ви се поти и препотува.

Ќе бакнете погрешен човек и тоа ќе го наречете љубов. Ќе се истрошите врз тело кое не ви претставува никакво задоволство и ќе го наречете страст. А, знаете дека нема ништо од тоа.

Утредента ќе се вратите со грутка во грлото, полни со грижа на совест и чувство како да сте на раб од „живот или смрт.“

Ќе го замолите да седне на столчето спроти вас и ќе го изговорите четвртото „збогум“, а очите ќе продолжат да го раскажуваат и петтото и шестото и седмото и осмото и деветтото и секое наредно...

И ќе сфатите дека збогувањето од усните не било толку болно како што би требало, бидејќи срцето веќе многупати претходно го изговорило, само не сте го разбрале.