Патувањето е најголемо богатство

Патувањето нè исполнува. Не прави побогати со знаење, искуства и спомени. Нема ништо поубаво од проучување на нови места, историја, откривање на нови навики, вредности, култури, убавини...

Не бадијала мудрите рекле:

Светот е книга. Оној кој не патува, чита само една страна – Свети Августин.

Патувањето и промената му даваат нова сила на умот – Сенека.

Не кажувај ми колку си образован, кажи ми колку си патувал...- пророкот Мухамед.

Оној кој не патува, не ја познава вредноста на човекот – Маварска поговорка.

Нашата дестинација никогаш не е место, туку начин на набљудување на работите – Хенри Милер.

За дваесет години ќе бидеш повеќе разочаран од работите кои не си ги направил, отколку од оние кои си ги направил. Затоа, исплови. Откривај, сонувај, истражувај! – Марк Твен.

Патувањето повторно ја воспоставува изворната хармонија која некогаш постоела меѓу човекот и универзумот – Анатол Франс.

Не сите кои талкаат се изгубени – Толкин.

Секој треба да патува, од време на време. Дури и повеќе: никогаш да не застане подолго отколку што е потребно. Човекот не е дрво, врзувањето е негова несреќа – му ја одзема храброста и намалува сигурноста. Врзувајќи се за едно место, човекот ги прифаќа сите услови, дури и неповолните, и сам себе се плаши од неизвесноста која го чека. Промената му личи на напуштање, на губење на вложеното, дека некој друг ќе го земе неговиот освоен простор, и тој ќе треба да почне од почеток. Вкопувањето во едно место е прав почеток на стареењето, затоа што човекот е млад сè додека не се плаши да започне. Ако остане, човекот трпи или напаѓа. Ако замине – ја чува слободата, подготвен е за промени и да наметне свои услови. – Меша Селимовиќ