„Првото дете го родив на 42, а второто на 44 години – ме осудуваат, но не жалам што сум постара мајка“

„Тоа што сум постара мајка ме направи подобар родител. Со сопругот имаме финансиска стабилност и сега сум многу потрпелива отколку на 30 години“.

„Луѓето околу мене беа пресреќни кога го родив првото дете на 42-годишна возраст, делумно бидејќи претходно имав три спонтани абортуси и мајчинството беше како чудо.

Но, кога го родив второто дете на 44, имаше многу прашања и превртување со очи од пријатели, познаници, па дури и луѓе што не ги познавам.

Некои прашања делуваа како осуди. ’Што ако ти се случи нешто пред децата да пораснат?‘ – ова беше едно од прашањата.

Е па, на секој до нас може да му се случи нешто, кога било. Ништо не е гарантирано.

Друго прашање што го слушав често беше ’Нели си тажна бидејќи можеби никогаш нема да си ги видиш внуците?‘.

Без разлика кога ги родив, моите деца можеби никогаш нема да сакаат да имаат свои деца.

Покрај тоа, ги родив бидејќи сакам деца, не бидејќи сакав да станам баба.

Ме прашувале и како ќе имам енергија да се справам со децата.

Да, децата се енергични и секој родител е уморен, но наоѓаме начин да продолжиме понатаму.

Без разлика каков одговор давам на овие прашања, секогаш ми возвраќаа со ’Јас никогаш не би можел/а да имам мали деца на таа возраст‘.

Сега кога моите деца се на возраст од 15 и 13 години, искрено можам да кажам дека ако се вратам во времето, повторно би го направила истото.

Тоа што сум постара мајка ме направи многу подобар родител.

Сега сум многу потрпелива отколку во 20-тите или 30-тите години од животот.

Додека ги родив децата, веќе научив да се справам со секој животен предизвик.

А, сега кога децата ми се тинејџери, мислам дека можам да им подарам мудрост која доаѓа само со време и искуство.

Исто така, бракот и кариерата ми беа стабилни пред да добијам деца.

Бевме во брак 20 години пред да добиеме деца – две децении работевме на нашата врска.

Овие столбови ни помогнаа да останеме блиски во сите добри и лоши моменти од родителството.

Финансиски бевме во многу подобра состојба, отколку претходно кога живеевме од плата до плата.

Но, има едно нешто што никој не ми кажа дека ќе го искусам како помлада мајка – се чувствувам помладо.

Децата на многу од моите врсници веќе се иселени од нивните домови, па сега на 55+ години тие разговараат за пензија и имаат внуци.

Во меѓувреме, јас помагам со домашни работи, спремам оброци за на училиште и ги планирам патувањата за летниот распуст.

Наместо да забавам, јас трчам покрај моите деца и го гледам светот низ нивни очи и како да си ја развив љубопитноста.

Секако, не е секогаш лесно.

Има денови кога посакувам да ја имав истата енергија како на 25 години и да, некогаш се прашувам дали ќе бидам овде за нивните големи достигнувања во животот.

Некогаш се чувствувам како да не можам да најдам заеднички јазик со другите помлади мајки и некогаш им љубоморам на моите пријатели чии деца се големи, па немаат многу обврски.

Но, никогаш не сум се посомневала дека погрешив што родив деца во 40-тите години од животот.

Предизвиците со кои се соочив не можат ни да се споредат со радоста што ја чувствувам во овој период од животот.

Па, кога луѓето ќе ми речат ’Јас никогаш не би можел/а да имам деца на таа возраст‘, јас само се насмевнувам.

Бидејќи, повторно би го направила истото“.

Извор