Мамо извини за секој лош збор, за секојпат кога сум ти се развикала без причина

Многупати сум ѝ се развикала на мајка ми само затоа што кажала или направила нешто што не ми се допаѓа. Или не ми бил денот, па таа страдала поради моите нервози. Знаете ли колку пати сум го повишила гласот, а потоа ми било криво? Уште повеќе затоа што не сум се извинила потоа. И верувам дека не сум единствена.

Неодамна прочитав дека колку повеќе време поминуваме со својата мајка, толку повеќе ѝ се продолжува животот.

Секојдневната комуникација со неа ѝ дава сила, виталност, ја прави среќна, задоволна, исполнета, а таа останува млада во духот, без оглед на годините.

Тогаш решив дека ќе поминувам колку што можам повеќе време со неа и дека неколкупати неделно ќе одам кај моите за да ручаме или вечераме заедно, да се смееме, да се опуштиме и да разговараме повеќе, за повторно да ја воспоставам онаа врска мајка-ќерка што ја имавме кога бев дете.

Малку се изненади кога почнав да ѝ поставувам прашања за работи кои не сум ѝ ги споменала никогаш порано.

Ја прашав како реагирала кога дознала дека е бремена? Како ми го одбрале името со татко ми? Ме интересираше како се чувствувала кога првпат ме зела во рацете.

Не можам да го опишам изразот на нејзиното лице кога почна да ми раскажува за тие први денови од мојот живот.

„Плачеше погласно од сите бебиња што беа во болница тие први денови. Плачеше цело време, не можевме да те заспиеме со татко ти.

Престануваше само кога ќе те ставевме во кола и додека татко ти возеше - ти спиеше. Ама штом се вратевме дома, пак почнуваше да плачеш.“

Ми раскажуваше за мојот прв роденден, првите чекори, првите зборови, за раѓањето на сестра ми, за нашето растење. На моменти се смешкаше, на моменти гледав солзи во нејзините очи.

Разговорот ни годеше на сите - на неа, на сестра ми, мене.

Тоа што ја вративме назад во времето кога била помлада од нас, направи да се почувствува среќно, живо, да заборави на секојдневните обврски и проблеми, да го смени начинот на кој ѝ минуваат пензионерските денови.

Во еден момент ни кажа:

„Годините минуваат побрзо отколку што мислиме. Живејте со полни гради секој ден. Без воздржување. Без страв.“

Со сестра ми си ветивме дека ќе се трудиме да премолчиме кога нема да се сложуваме со неа, или барем тоа да го кажеме со мирен тон, а не со викање, но и дека ќе ѝ се извиниме кога ќе „изгубиме контрола“.

Затоа што, на овие години, мислам дека секој од нас треба да е среќен и благодарен за времето што го поминува со родителите и што ги има покрај себе.

Мамо, и јавно, пред сите: Извини за сè!

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

А. Ј. | Црнобело