„Зошто обожавам што сум мајка на момчиња?“

Тие се диви на најубав можен начин. Гласни, љубопитни, брзи, во движење од утро до мрак.

Порано се плашев од таа енергија.
Се прашував: „Како јас ќе се справам со ова?“
А сега уживам во неа.

Она што тогаш не го знаев е дека малите момчиња сакаат силно.

Прегратки што те соборуваат од нозе (буквално). Бакнежи без најава. Поглед како да си им целиот свет. Моменти на нежност кога најмалку очекуваш и тоа „те сакам“, кое истовремено е толку нежно, ранливо и длабоко, што едноставно не знаеш како да се избориш со таа емоција.

А кога ги гледам заедно… срцето ми застанува.

Таа поврзаност. Тоа другарство. Тоа заедништво. Како да се подарок еден за друг.

Плус… ја делат истата гардероба и истите играчки.
Практично за мал стан и семеен буџет.

Денес знам дека ја носам таа енергија на мама на момчиња.
И дека токму ова е семејството што ми било судено.
Тие се подарок што ни не знаев да го посакам.

Дали и вие доживеавте ново сознание кога дознавте дека бебето не е полот што сте го замислувале?

Или го добивте токму она за кое сонувавте?“

С. С. | Црнобело