„Престанав да го терам син ми (3) да дели играчки со другите деца – што научив од ова?“

„Додека син ми плачеше откако го натерав да ја даде својата играчка на друго дете, си велев дека ова е лекција што треба да ја научи. Но, наредните неколку денови сфатив дека усреќив друго дете со страдањето на моето…“

Во колумна за The Atlantic, мајка открива зошто престанала да го присилува нејзиниот тригодишен син да ги дели своите играчки со другите.

Вели дека иако многу луѓе сметаат дека треба да ги воспитаат своите деца да делат со другите, таа верува дека на овој начин тие ќе почнат да ја гледаат дарежливоста како нешто што мора да го прават присилно, а не како нешто добро.

Нејзината исповед во продолжение:

„Сè започна со играчка камион. Секој ден одиме на детско игралиште со си ми, а еден ден тој посака да понесе играчка. Имаше три години и веднаш стана најпопуларното дете на игралиштето.

Неколку деца застанаа околу него додека си играше и гледаа во камиончето. Нивните родители гледа во мене.

Знам што мислеа сите – другите деца сакаа и тие да си играат, а родителите чекаа јас да му речам на син ми да им ја даде играчката.

Син ми немаше поим што се случува и продолжи да си игра.

Ако тој сам не ја понуди играчката и јас не го натерам, другите родители ќе мислат дека е разгален. Но, син ми многу ја сакаше таа играчка.

Дали требаше да се откаже од неа само затоа што и другите деца ја сакале?

Едно дете постојано пробуваше да му ја земе – еднаш и успеа и почна да трча. Мајка му го фати и кога му ја зеде, почна да плаче.

Се почувствував ужасно, па му реков на син ми да му ја даде да си поигра.

Додека син ми плачеше, си помислив дека така треба, дека мора да научи како да дели со другите и дека ова е негова лекција.

Но, потоа со недели постојано размислував за она што се случи. Усреќив друго дете со страдањето на моето.

Нормално, сакав да одгледам дете кое ќе биде фер, кое ќе биде дарежливо и кое ќе се грижи за другите. Но, дали помагаше тоа што така го присилував да ги дели своите работи?

Кога бев мала, ме учеа дека секогаш треба да го делам она што го имам. И, се претворив во личност која им удоволува на другите и им попушта на сите.

Ги потиснував моите потреби наместо да кажам ’не“. Дали го воспитував син ми на истиот начин?

Им велиме на нашите деца дека мораат да делат со другите, но зошто?

Една пријателка ми рече дека тоа е како трансакција – ако син ѝ сака да си игра со туѓи играчки, треба да биде подготвен да ги даде и своите.

Друга пријателка ми рече дека делењето со другите е покажување грижа и емпатија.

Но, како можам да очекувам мојот тригодишен син да го разбере тоа?

Продолжува на следната страница...