Ти нема да сеќаваш, но јас ќе паметам засекогаш

Секоја мајка поминува низ истите фази со своите деца, но секогаш на различен начин ги искажува.

Сепак, ако се обидат да објаснат и да ги напишат своите чувства, мисли, стравови, сигурно сите би можеле да се пронајдат во писмото на писателката Џесика Димас, која му го посветила на својот син.

„Ти нема да се сеќаваш како стоев во бањата онаа ноќ додека бев бремена со тебе и со страв и возбуда гледав во месечината и знаев дека наскоро ќе те донесам на свет, тивко шепотејќи: „Ние го можеме ова“.

Ти нема да се сеќаваш на начинот на кој ме погледна откако се роди и допирот до моето срце кога ти шепнав: „Здраво бебе“.

Ти нема да се сеќаваш како го излечи мојот скршен дух. Начинот на кој го направи моето срце повторно целосно. Бев премногу слаба пред тебе, но ти ме направи повторно силна.

Ти нема да се сеќаваш колку гордо те гледав секаде каде што одевме и дека за мене беше најубав од сите.

Ти нема да се сеќаваш како секогаш правиш да се смеам со сите наивни и смешни работи кои може да ги направиш.

Ти нема да се сеќаваш на начинот на кој ти ја чешлам косата додека гледаш во мене со кренат поглед.

Не се потребни зборови, нашите души можат да се допрат и да си кажат сè што не може да се искаже со зборови.

Ти нема да се сеќаваш на сите игри што ги имавме и кога те измамував само за да можам да те држам подолго во прегратка и да те опсипувам со бакнежи.

Ти нема да се сеќаваш на сите ноќи кога те покривав, си легнував и чувствував страв да ти бидам мајка. Се прашував: „Дали сум доволно добра?“, „Дали пропуштам нешто?“, „Дали сум мајка каква што заслужуваш?“

Ти нема да се сеќаваш како се стегаше моето срце и растеше уште повеќе секојпат кога гледав дека успеваш и надминуваш нешто.

Ти нема да се сеќаваш на начинот на кој ти ги држев малите стапала во моите раце замислувајќи дека еден ден ќе пораснат многу поголеми и од моите и како ќе морам да те пуштам сам да одиш низ животот.

Ти нема да се сеќаваш, но јас да. Јас ќе ги чувам овие спомени за двајцата, засекогаш“.