Добра мајка е онаа која со текот на времето станува бескорисна...

Дојде времето кога треба да го побиеме природниот, мајчински инстикт, гулабот да го ставиме под крило, заштитен од сите грешки, тага и опасности.

Тоа беше тешка битка, признавам. Како почнувам да слабеам во борбата за контрола над мајката која сите ја имаме во себе, се сеќавам на насловната фраза... Добра мајка е онаа која со текот на времето станува бескорисна.

Ако работата како мајка сум ја завршила правилно, морам да станам бескорисна.

Тоа не значи дека немам во себе безусловна мајчинска љубов, таа секогаш ќе постои, но не до таа мерка за децата да не се автономни, независни и самосвесни.

Мора да бидат подготвени да го зацртаат својот пат, да донесат одлуки, да ги надминат своите фрустрации и да направат грешки во секоја животна фаза.

Љубовта е траен процес на ослободување и врската дете-мајка се трансформира во текот на животот.

Она што им треба е да бидат сигурни дека ќе бидеме со нив, постојани, во договор или недоразбирање, во триумф или неуспех, подготвени да понудиме прегратка и да прославиме или да понудиме утеха и да поплачеме со нив.

Родителите во основа треба да ги растат своите деца така да бидат слободни, а не робови на нивните стравови. Ова е најголем предизвик и главна мисија.

Кога ќе научиме да бидеме бескорисни, се претвораме во сигурно и безбедно место.

Тогаш имаме независни и самосвесни деца кои живеат чесно.

„Кога мајката навистина сака, ги учи своите деца да научат сами да летаат...“ – Аналиса Пинтус

Извор