Наша медицинска сестра на онкологија: „Мајка на две деца се лечеше и не мислеше на себе, се грижеше за децата“

„Еден ден, додека ја подготвував за терапија, почна да плаче. Не плачеше од болка. Не плачеше од страв од терапијата. Плачеше затоа што косата почнала да ѝ паѓа. Ми рече: „Не знам како да им се појавам на децата. Се гледам во огледало и како да не сум јас...“, вели Јасмина Јовчевска е медицинска сестра на ЈЗУ УК за радиотерапија и онкологија Скопје.

Јасмина Јовчевска е медицинска сестра на ЈЗУ УК за радиотерапија и онкологија Скопје и за тежината, но и хуманата и убава нота на оваа професија искрено говори на својот Фејсбук профил.

Таа сега сподели како пациентките ја инспирираат и колку е голем бројот од нив кои дури и во најтешкото мислат прво на децата и семејството, а дури потоа на својата дијагноза и терапија.

Нејзината емотивна објава:

„Работејќи како медицинска сестра на онкологија, секој ден гледам колку животот може да биде тежок, но и колку човекот може да биде силен дури и тогаш кога мисли дека веќе нема сила.

Ова не е само работа. Ова е место каде секој ден се среќавам со болка, страв, солзи, но и со надеж, трпение и тивка храброст.

Најмногу ме допираат жените, затоа што тие не ја носат болеста само на своето тело, туку и длабоко во својата душа.

Жените што ги гледам на онкологија не се само пациентки.

Тие се мајки што мислат на своите деца и кога примаат терапија. Тие се сопруги што се грижат дали дома сè е во ред, иако самите едвај стојат на нозе.

Тие се ќерки, сестри, баби, жени што до вчера биле потпора на сите, а денес тивко учат како да побараат помош. И некако, токму тоа најтешко им паѓа.

Не болката секогаш. Не терапијата. Туку чувството дека повеќе не можат сè сами.

Никогаш нема да ја заборавам една жена, мајка на две деца, која се лекуваше од карцином на дојка. Беше многу тивка, културна и достоинствена. Ретко се жалеше.

Секогаш велеше дека е добро, иако во очите ѝ се гледаше дека носи многу повеќе отколку што кажува.

Еден ден, додека ја подготвував за терапија, почна да плаче. Не плачеше од болка. Не плачеше од страв од терапијата. Плачеше затоа што косата почнала да ѝ паѓа.

Ми рече: „Не знам како да им се појавам на децата. Се гледам во огледало и како да не сум јас...“

Тие зборови ме скршија. Во тој момент не стоеше пред мене само пациентка со дијагноза. Стоеше жена која се бореше да го задржи чувството за себе, своето достоинство, својата улога како мајка, својата сила.

Исто така нема да заборавам, една млада пациентка со гинеколошки малигнитет, долго време молчеше и не зборуваше многу. Ја гледав како сè носи во себе.

Додека ѝ помагав да се смести за терапија, тивко ми рече: „Најтешко не ми е тоа што сум болна. Најтешко ми е што имам чувство дека изгубив дел од тоа што сум“.

Тоа беше една од оние реченици што остануваат во тебе долго време.

Тогаш разбрав колку длабоко може да боли една болест. Не само во телото, туку и во срцето, во мислите, во начинот на кој жената се гледа себеси.

Многу често сум гледала жени што, иако се исцрпени, првото што прашуваат не е за себе, туку за своите блиски. „Дали децата јаделе?“, „Дали мажот се снашол?“, „Дали ѝ кажавте на ќерка ми да не се грижи?“

Продолжува на следната страница...